Tibia Wiki - Wkład użytkownika [pl]

Wir dusz (książka)

2010-03-07T21:22:42Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wir dusz
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka w Rookgaard]]
| opis = Portal pomiędzy Tibią a próżnią.
| tekstoryg = The Soulvortex
It's said that in ancient times, the gods created a great vortex to allow the souls of spirits from 'beyond' enter the realm of Tibia. Through this vortexportal many great heroes were able to manifest themselves on Tibia. In their new bodies they fought against the forces of destruction. But also agents of destruction and evil entered the world through this portal. More and more the dark forces used the portal to spread over Tibia and to annoy, disrupt and subvert the brave people of the world. Some of the evil spirits remained long enough in this world to wreak even more havoc on the good people of Tibia. Destruction of all that others had built, slaying of new manifested souls as soon as they left the vortex.
The gods watched in grief what had become of their great accomplishment. And one day Uman and Banor combined their awesome forces and split the vortex. One strand now aimed to the isle of rookgaard, the other one remained aimed on the temple of Thais.
From this day on the newborn heroes awakened on the holy and protected isle of rookgaard and only the stronger and better prepared souls could travel to the continent.
Guided by omens an expedition of brave warriors from the thaian order of the knights of noodles traveled the perillious seas the the remote isle of rookgaard and discovered the new soulvortex. Soon this base was built and this fine academy founded.

Praise the gods and our King.
| teksttran = Wir dusz 
Mówi się, że w czasach starożytnych bogowie stworzyli portal, który pozwala duszom „z zewnątrz” dostać się do świata Tibii. Dzięki niemu wielu wspaniałych bohaterów mogło pojawić się w naszym świecie. W swoich nowych ciałach mogli rozpocząć walkę z siłami destrukcji. Ale oprócz nich, również przedstawiciele zła zaczęli się przez niego przedostawać. Coraz więcej sił ciemności zaczęło przybywać, by siać zniszczenie i zło. Niszczyły wszystko co stworzyli inni i mordowały nowe dusze, które ledwo opuściły portal. Bogowie obserwowali ze zgrozą, co się dzieje z ich osiągnięciem. Aż pewnego dnia Uman i Banor użyli swoje wspaniałe siły do rozdzielenia portalu. Jeden umiejscowili na wyspie Rookgaard, a drugi w świątyni w Thais. Od tamtego dnia, nowo narodzeni bohaterowie budzą się na świętej i chronionej wyspie Rookgaard, a tylko silniejsze i lepiej przygotowane dusze mogą ruszyć na kontynent. Wyprawa mężnych wojowników Thaiańskiego zakonu rycerzy klusek podróżowała przez niebezpieczne morza, prowadzona przez znaki, by odkryć odległą wyspę Rookgaard i istniejący na niej portal. Wkrótce wybudowano tu bazę i założono tę akademię. 
Chwalcie bogów i naszego króla.

}}

Syreny (książka)

2010-03-07T20:50:50Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Syreny
| obrazek = Orange Book
| szukaj = [[Biblioteki w Liberty Bay]]
| opis =
| tekstoryg = Mermaids are vain creatures of magical nature. Dealings with mermaids are dangerous to some extent. Many men have fallen in love with one of them, bewitched by their beauty and magic. Fortunately, mermaids are easily distracted and lose any interest in their enthralled victims as soon as something or someone else draws the attention. Since this is often enough another man that was foolish enough to get close to them, one elflock-stricken victim is replaced with another one. It is almost impossible to escape this vicious circle since unbanning one victim often means to sacrifice another man's live or at least his freedom.
| teksttran = Syreny są próżnymi stworzeniami o magicznej naturze. Obcowanie z nimi może być niebezpieczne. Wielu mężczyzn oczarowanych ich urodą i magią zakochało się w nich bez pamięci. Na szczęście syreny szybko tracą zainteresowanie swoimi zauroczonymi ofiarami, gdy tylko coś lub ktoś inny przykuje ich uwagę. Jeśli jakiś mężczyzna okaże się na tyle głupi, by się do nich zbliżyć, aktualnie zauroczony jest na niego zamieniany. Jest prawie niemożliwe wyrwać się z tego zaklętego kręgu, dlatego uwolnienie jednego oznacza poświęcenie życia lub wolności drugiego.
}}

Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 4 (książka)

2010-03-07T19:51:08Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 4
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka w Port Hope]]
| opis = O florze w dżungli.
| tekstoryg = Wondrous Plant Life - Jungle edition Vol.4 
The titans orchid is rare and quite a sight. I have no idea how long it takes until a plant reaches its full size which even dwarfs some trees. I have not been able to grow one to its full size yet, and I begin to wonder how old those full grown plants we encountered might have been. 
The purple cardinal is a plant that looks very different from any other plant. It grows to enormous proportions and it is the only plant that jungle ants avoid in their ravenous hunger. If we could figure out how the plant protects itself, we might be able to use that knowledge to cultivate the area. 
The witches cauldron is quite an eye-catcher. It is extremely big and has its own beauty. The traveller should be warned that it is not advisable to drink the rainwater that gathers in the big blossom. The plant seems to poison the water in some way and severe stomach pains are the most harmless ailments that occur after drinking it. So the conclusion can be drawn that the whole plant is uneatable due to its poison. 
The velvet petal is another giant plant of the jungle. Its smell is surprisingly unremarkable but the plant's colourful petals catch easily the attention of the wanderer. They are somewhat hairy and soft and indeed feel like velvet to the touch. The plant is very fragile though so caution is advised. How such a plant manages to survive in the harsh jungle remains a mystery. 
The devils tongue flower is another remarkable species of Tiquanda. A man feels quite dwarfish next to this impressive flower. The fact that its leaves, after being dried and grinded, give a spicy substance has led to numerous attempts of Venoran traders to cultivate this plant. It must be feared that they start harvesting that plant in the jungle and destroy the complete species if their efforts in growing this plant stays unsuccessful.
| teksttran = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3 
Orchidea Tytanów jest raczej rzadko spotykana. Nie mam pojęcia ile lat musi minąć, żeby roślina osiągnęła swój ostateczny rozmiar. Jeszcze nie udało mi się wyhodować w pełni rozwiniętej rośliny, dlatego zastanawia mnie jak stare są te, które napotkałem dziko rosnące. 
Purpurowy Kardynał wygląda zupełnie inaczej niż inne rośliny. Osiąga olbrzymie rozmiary i jest jedyną rośliną, którą omijają wszystkożerne dżunglowe mrówki. Gdyby tylko udało nam się odkryć jak roślina się przed nimi chroni, moglibyśmy wykorzystać tę wiedzę, aby bezpiecznie uprawiać jakiś obszar. 
Kocioł Wiedźmy przyciąga wzrok. Jest niesamowicie wielki i na swój sposób piękny. Podróżnicy powinni wiedzieć, że nie należy spijać wody deszczowej, która gromadzi się w jego dużych kwiatach. Roślina zawiera truciznę, a dotkliwy ból żołądka jest najbardziej nieszkodliwą dolegliwością, która może wystąpić u człowieka, który taką wodę wypił. Świadczy to również o tym, że sama roślina także nie nadaje się do spożycia, ze względu na tę truciznę. 
Aksamitny Płatek jest kolejną gigantyczną rośliną dżungli. Jego zapach jest niezwykły, a kolorowe płatki z łatwością przyciągają wzrok wędrowca. Są lekko włochate i delikatne, a w dotyku rzeczywiście przypominają aksamit. Roślina jest bardzo delikatna, dlatego zaleca się ostrożność. Jak taka roślina przetrwała w trudnych warunkach dżungli pozostaje tajemnicą. 
Diabelski Jęzor jest kolejną niesamowitą rośliną Tiquandy. Człowiek czuje się nieco jak karzeł przy tej olbrzymiej roślinie. Jej liście po wysuszeniu i zmieleniu stają się wyśmienitą przyprawą, dlatego wielu kupców z Venore jest zainteresowanych hodowlą tej rośliny. Grozę wzbudza fakt, że próbując pozyskać liście zniszczyli wiele okazów dziko rosnących w dżungli, a ich własne wysiłki w uprawie tej rośliny, nie przyniosły żadnych efektów.

| prev = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3
}}

Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3 (książka)

2010-03-07T12:25:22Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka w Port Hope]]
| opis = O florze w dżungli.
| tekstoryg = Wondrous Plant Life - Jungle edition Vol.3 
Even though, one could assume that the crane plant obtained its name because it looks remotely like a crane, it was named after its discoverer Malcom Crane. Crane used to be a rather unremarkable student of mine who tended to overestimate his abilities and who flattered himself by giving this plant his name. Fittingly, the crane plant is a rather pompous plant. 
Jungle bells are lovely, small plants that need much light and water. Still it is possible for a dedicated botanist to grow one or two of them if he really puts effort into it. Unfortunately, the jungle ants are as eager of this plant as the forementionend Malcom Crane was eager of some recognition. 
The dawn singer is a plant that opens its blossom by the first sunbeam in the morning. Its blossom looks very close to an open mouth which probably led to its name. However, one might wonder if a less flattering name would have been more appropriate considering the awful odour that emanates from it in the morning hours. 
The turtle sprouter can be cultivated quite easily since all it needs is much sun and warmth which can be easily provided in an environment like the jungle. It is somewhat more difficult to grow them in other regions although not impossible if mainly grown indoors. The name was derived from its sprouts that have the shape of small orbs. 
The bees ballroom does not only attract bees but all kind of flying insects with its strange but not unpleasant odour. Usually you hear this plant before you actually see or smell it because there is a constant buzzing and humming of insects around it. 
The jungle rose is a relative of our ordinary rose. Unlike the known roses, some plants of this species can reach impressive proportions while others do not exceed the size of an ordinary rose. It has not been discovered yet if this giant version is some subspecies or if its tremendous growth is influenced by other means.
| teksttran = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3 
Pomimo iż niektórzy uważają, że roślina zwana Żurawiem nazywa się tak ze względu na swoje podobieństwo do tego ptaka, została tak nazwana na cześć swojego odkrywcy Malcolma Crane (ang. Crane – żuraw). Crane był moim niezwykłym studentem, który miał tendencję do przeceniania własnych umiejętności i pochlebił sobie nazywając roślinę własnym nazwiskiem. Akurat tak się złożyło, że roślina jest również nieco pompatyczna. 
Dżunglowe Dzwonki są uroczymi, małymi roślinkami, które potrzebują dużo światła i wody. Oddany botanik będzie w stanie wyhodować jedną czy dwie, jeśli włoży w to dużo wysiłku. Niestety mrówki są na nie tak łase, jak wspomniany Crane na trochę sławy. 
Śpiewak Świtu jest rośliną, która otwiera swoje kwiaty na pierwszy promień wschodzącego słońca. Jego kwiaty wyglądają jak otwarte usta, od czego roślina zapewne dostała swoje imię. Ktoś mógłby się jednak zastanowić, czy nieco mniej pochlebiająca nazwa byłaby bardziej na miejscu, biorąc pod uwagę straszliwy odór, który roślina ta rozsiewa każdego poranka. 
Żółwie kłącze może być bez problemu uprawiane, ponieważ jedyne czego potrzebuje to słońce i dużo ciepła, które są ogólnie dostępne w środowisku dżungli. Nieco trudniej hodować tę roślinę w innych strefach klimatycznych, ale nie jest to niemożliwe, zwłaszcza jeśli uprawia się ją w doniczce, jako roślinę domową. Swoją nazwę zawdzięcza kształtowi swoich kłączy. 
Komnata Pszczół przyciąga nie tylko pszczoły, ale wszystkie latające owady za pomocą swojego dziwnego, ale przyjemnego zapachu. Zazwyczaj najpierw słyszy się tę roślinę, zanim się ją zobaczy czy poczuje, ponieważ krążą wokół niej niezliczone chmary brzęczących owadów. 
Dżunglowa róża jest kuzynką naszej zwykłej róży. Niektóre z jej odmian osiągają potężne rozmiary, podczas gdy inne nie odbiegają za bardzo od zwykłych róż. Dotychczas nie ustalono czy gigantyczne okazy są osobnym podgatunkiem czy też na ich rozmiar miały wpływ inne czynniki.

| prev = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 2
| next = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 4
}}

Wampirzy Cień (książka)

2010-03-07T11:33:41Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wampirzy Cień
| obrazek = Small Grey Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]]
| opis =
| tekstoryg = The Shadows of the Vampires 
The vampire plague had its origin in mortals dabbling with the dark arts. 
In the wake of the Corpse War, several humans began practising forms of necromancy for one reason or another. 
Some saw the seemingly overwhelming powers of the undead and desired them for themselves. Others desperately tried to discover some countermeasures for the undead threat. 
Researching for either good or evil, a small cabal of people studying necromancy became infected or cursed, slowly turning them into ghouls themselves. The change was slow enough for the necromancer fledglings to try to avert this change with any means possible. They came up with several methods, mostly based on alchemy. At long last they turned distilled human blood mixed with several forbidden ingredients of demonic origin into an effective potion. Not only did the potion end the rotting transformation, it also revitalised the drinker, making him feel healthier and stronger than ever before. It seemed to be an immediate success. 
After the entire cabal received the 'cure' it quickly became obvious that the success was only temporal at best. Soon they began feeling weak. Human food offered them nourishment no more. Again and again they were forced to revert to their potion. Trying desperately to find a permanent cure, they varied the original formula, to no avail. 
Two of the brightest minds of the cabal finally joined efforts in their research, refusing to let others participate. This slowed them down in their experiments. At long last they came up with a theory that the blood of one of their 'kind' just might be the cure they need. 
Instead of carefully draining themselves and exchanging the blood, they started an argument over who should be the first to be cured. Soon the argument got out of hand, resulting in a fight about who had made the discovery and who deserved the praise. A fight of words turned into a fight of fists, one of them ended up dead and the unwilling donor of the much needed blood. 
The survivor indeed felt cured, even better than before. He disclosed his research to his fellow necromancers, declaring the death of his colleague an accident. The others were too interested in the cure to truly care, eager to be cured themselves. Though blood was gathered and exchanged it did little to cease the transformation, let alone stop it. The 'cured' necromancer soon figured out the blood had to be taken from a living donor in such a mass and speed that the victim would surely die. 
Secretly he shared this knowledge with his most trusted brethren. They slew the others by night. After the initial shock the victims fought back. More than half of the cabal met its demise in this fight. Only few escaped, doomed to become nearly mindless ghouls. 
The others learnt soon enough that the supposed cure only stabilised their semi-undead state in some way. Though no longer dependent on complicated alchemical potions, they knew that only the blood of the living would quench their thirst. Also, they were able to infect their victims with some strange strain of their own illness, making them the first true vampires with the attributes and vulnerabilities that are known to us today. It was not possible to recreate the original illness or curse that in combination with several not documented potions initially turned the cabal into unliving things.
| teksttran = Wampirzy Cień 
Wampirza plaga została zapoczątkowana przez śmiertelników, którzy parali się czarną magią. 
Podczas Wojny Zwłok niektórzy ludzie zaczęli praktykować formy nekromancji, dla różnych celów. 
Niektórzy dostrzegli przerażającą moc nieumarłych i zapragnęli jej dla siebie. Inni desperacko próbowali odkryć jakiś sposób na zagrożenie ze strony nieumarłych. 
Prowadząc badania dla złych czy dobrych celów, mała grupka spiskowców zgłębiających nekromancję stała się zarażona lub przeklęta, wolno zmieniając się w ghoule. Zmiany były na tyle wolne, że początkujący nekromanci mieli możliwość próbować odwrócić ten proces na wszelkie możliwe sposoby. Wypróbowali kilka metod, bazujących głównie na alchemii. Po długich próbach udało im się zmieszać ludzką krew z kilkoma zakazanymi składnikami demonicznego pochodzenia, co dało im skuteczną miksturę. Eliksir nie tylko zakończył proces gnicia, ale również sprawiał, że pijący czuł się zdrowszy i silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Wydawało się, że to natychmiastowy sukces. 
Kiedy jednak wszyscy spiskowcy otrzymali "lekarstwo", stało się oczywiste, że sukces był co najwyżej tymczasowy. Wkrótce zaczęli czuć się słabi. Ludzkie jedzenie przestało zaspokajać ich głód. Wciąż zmuszeni byli sięgać po swoje lekarstwo. Próbowali desperacko wynaleźć trwały lek, urozmaicając oryginalną formułę, ale wciąż bez skutku. 
Dwa najwspanialsze umysły tej grupy zaczęły w końcu współpracować, nie dopuszczając innych do swoich badań. To nieco zwolniło tempo ich eksperymentów. Po długich rozważaniach doszli do wniosku, że krew jednego z zainfekowanych może być lekarstwem, którego potrzebują. 
Zamiast ostrożnie upuścić trochę krwi i się nią wymienić, zaczęli się sprzeczać, kto pierwszy powinien zostać uleczony. Wkrótce sprzeczka wymknęła się spod kontroli i przerodziła się w kłótnię o to, kto dokonał odkrycia i komu należy się za to chwała. Walka na słowa zamieniła się w walkę na pięści. Jeden z nich skończył jako trup i niezamierzony dawca tak potrzebnej krwi. 
Ten, który przeżył, rzeczywiście poczuł się uleczony i zdrowy jak jeszcze nigdy. Udostępnił innym nekromantom wynik swoich badań, oznajmiając że śmierć drugiego była wypadkiem. Byli oni tak zainteresowani lekiem, że nie przywiązali do tego większej wagi, bardzo zależało im na powrocie do zdrowia. Zaczęli gromadzić krew i się nią wymieniać, ale to tylko trochę wstrzymało proces przemiany. "Uleczony" nekromanta zorientował się, że krew musi być pobrana od żywej istoty w takiej ilości i tempie, że ofiara umiera. 
Podzielił się tą wiedzą w sekrecie ze swoimi najbardziej zaufanymi braćmi. Zaczęli w nocy mordować innych. Po pierwszym szoku, ofiary zaczęły się bronić. Więcej niż połowa nekromantów zakończyła swój żywot w tej walce. Jedynie kilku ocalało, skazanych na żywot prawie bezmyślnych ghouli. 
Inni wkrótce odkryli, że lek jedynie ustabilizował ich na pół nieumarły stan. Nie musieli dłużej polegać na skomplikowanych alchemicznych miksturach, ponieważ wiedzieli, że jedynie krew żyjących zaspokoi ich pragnienie. Ponadto byli w stanie zainfekować swoje ofiary tą chorobą, która przemieniła ich w pierwsze prawdziwe wampiry, z ich możliwościami i umiejętnościami znanymi dzisiaj. Nie jest możliwe odtworzenie źródeł choroby czy klątwy ponieważ nie udokumentowano mikstur, które zaczęły zamieniać pierwszych spiskowców w nieumarłe istoty.

|}}

Klątwa Krwi (książka)

2010-03-07T01:00:53Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Klątwa Krwi
| obrazek = Red Square Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]]
| opis =
| tekstoryg = The Blood Curse 
Sages claim that we owe vampires to the dark deeds of some gods or demons. Some say, Urgith created them as a new tool for his wars. Others believe that vampires are an undead variation created by some powerful but not godlike being, very likely by one of the Ruthless Seven. Some think vampires are made by the Lord of the undead, other see Verminor as their creator. Again others see vampirism as some kind of curse. 
It is said that the first vampire was a powerful warrior king who successfully fought the undead in the Corpse War. Being promised forbidden power and unification with his beloved ones, a once loyal follower of the king became the pawn of the dark powers. He poisoned his liege, probably over several months, using some nasty mixture which was handed to him. 
As the king became sick and no one was able to heal him, the traitor stepped forward with a strange medicine. Trusting in his beloved servant, the king drank the medicine which actually was the blood of some servant that had been murdered recently. The medicine seemed to restore the king's strength, so the traitor had no trouble to feed him with more blood. Soon the king's appearance started to change. His aversion to sunlight and his paleness were attributed to his illness, but also the king's temper and behaviour turned more and more violent and aggressive. Nonetheless, the people loved their king and put up with his moods. 
The traitor fuelled the king's growing paranoia with lies, so it was easy to convince him to get rid of certain court members. One by one the loyal advisers were removed and replaced with dark cultists. When the king was cut off from any loyal support, they stopped to give him blood and his illness returned, even worse than before. When he convulsed in pain and agony, they presented him a peasant to drain blood from. Almost insane by his ravenous thirst, the king accepted this sinister gift. As soon as he realised what was happening, he went berserk. In a fit of rage, he slaughtered each and every cultist that he encountered, but in the end they trapped him in his castle. The survivors fled with the corpse of the peasant who soon rose as a vampire. They drained him of his dark blood and killed him. Then they drank the blood to become vampires themselves. 
The king was finally freed by loyal subjects. He had turned into something he had fought his whole life - an undead. It is said he left his castle in that very night, some say to hunt the traitors, others claim to end his undead life.
| teksttran = Klątwa Krwi 
Mędrcy twierdzą, że istnienie wampirów zawdzięczamy mrocznym uczynkom jakichś bogów lub demonów. Niektórzy uważają, że Urgith stworzył ich jako nowe narzędzie do swych wojen. Inni mówią, że wampiry są nieumarłymi istotami stworzonymi przez jakąś potężną, ale nie boską osobę, prawdopodobnie jednego z Bezlitosnej Siódemki. Niektórzy wierzą, że wampiry zostały stworzone przez Władcę nieumarłych, inni za ich twórcę uważają Verminora. Jeszcze inni twierdzą, że wampiryzm jest rodzajem klątwy. 
Mówi się, że pierwszym wampirem był potężny król, wojownik odnoszący sukcesy w Wojnie Zwłok. W zamian za obietnicę zakazanej mocy i złączenie z ukochaną, lojalny poddany króla stał się pionkiem ciemnych mocy. Zaczął truć swego władcę, prawdopodobnie w ciągu wielu miesięcy, trucizną którą mu wręczono. 
Kiedy król w końcu zachorował i nikt nie był w stanie go uleczyć, zdrajca wystąpił z dziwnym lekiem. Ufając swojemu ukochanemu słudze, król wypił lekarstwo, które tak naprawdę było krwią niedawno zamordowanego sługi. Lek zaczął odnawiać królewską siłę, dlatego zdrajca nie miał problemu z dotarczaniem mu kolejnych porcji krwi. Wkrótce wygląd króla zaczął się zmieniać. Jego niechęć do światła słonecznego i bladość przypisywano chorobie, ale zachowanie króla stawało się również coraz bardziej brutalne i agresywne. Pomimo tego ludzie kochali swego króla i znosili jego humory. 
Zdrajca podsycał rosnącą paranoję króla kłamstwami, przez co udało mu się go skłonić do pozbycia się pewnych członków królewskiego dworu. Lojalni doradcy byli usuwani jeden po drugim i zastępowani wyznawcami mrocznego kultu. Kiedy król został odcięty od jakiegokolwiek wsparcia lojalnych poddanych, przestali podawać mu krew i jego choroba wróciła, nawet gorsza niż wcześniej. Kiedy wstrząsały nim bolesne konwulsje agonii, postawili przed nim sługę, żeby wyssał z niego krew. Prawie oszalały ze straszliwego pragnienia krwi, król przyjął ponury dar. Kiedy tylko zdał sobie sprawę co się dzieje, ogarnął go szał. W przypływie furii zaczął dokonywać rzezi wśród kultystów, aż w końcu udało im się go zamknąć w zamku. Ci, którzy przetrwali, uciekli wraz z ciałem sługi, którego mu ofiarowali, a ten wkrótce powstał jako wampir. Spuścili z niego całą splugawioną krew i zabili. Później wypili jego krew, aby stać się wampirami. 
Król został w końcu uwolniony przez swoich wiernych poddanych. Stał się czymś, z czym walczył przez całe swoje życie - nieumarłym. Mówi się, że tamtej nocy opuścił zamek. Jedni twierdzą, że zrobił, to by ścigać zdrajców, inni aby zakończyć swój nieumarły żywot.
|}}

Pochodzenie Wampirów (książka)

2010-03-07T00:24:33Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Pochodzenie Wampirów
| obrazek = Fat Green Book
| obrazek2 = Black Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]], [[Biblioteki w Thais]]
| opis =
| tekstoryg = The Origin of Vampires 
Since the vampiric curse is spread through infectious bites, many vampires know only little about the origin of their kind. Then again the longevity or even immortality of vampires makes it possible that they have even existed before the creation of mankind. 
Of course such beasts are hard to capture and they do not like to share their knowledge. Even if you are lucky enough to be able to talk to one, you cannot be sure if he is telling the truth. In fact, most questioned subjects were making up stories and boasted about their importance, age and accomplishments. 
Lacking historical knowledge, such individuals can usually be cornered by accurate historical questions. This leaves a few sources that can be seen as credible to some extent. Still, their reports are diverse and share only a few facts. These common facts are the most reliable information we have these days. 
The vampires claim that the eldest of their kin still remember a time when humankind was still divided in nomadic tribes that suffered in the wars of the gods. Some see this as a reference that the creation of the first vampires took place before the Corpse War. 
The majority of vampires agreed that there was only one shrouded forefather vampire, though few mention also a small coven from which the vampire plague was initiated. The most reliable sources tell about some 'lost kingdom' where the first vampires ruled over a herd of humans that they treated like cattle. 
At some point in history, the younger vampires rebelled against the elders who suppressed them. Others claim the rebellion took place to gain power in this static aristocracy in which the older vampires would have never made room for the next generation due to being near to immortal. It is unknown which side won. In fact the discrepancies in the single stories are so large that we assume that the vampires themselves are unsure about the happenings in these obviously chaotic days. Some claim the rebels won and chased the aristocracy away, others say the ruling cast won and met the rebels with such brute force that the few survivors could only flee. Then again there are stories that the fight between the vampires awakened something evil which drove the surviving combatants off their once safe haven. A few stories even claim that the humans used this opportunity to rebel against their cruel oppressors. 
There are no hints about the location of this lost vampire kingdom. It is assumed that it was somewhere overseas, though. Some historians suggest Edron, but, the ruins in Edron are said to origin from much earlier times. Others assume it might have been on the mysterious continent Darama, either in Drefia or in Ankrahmun. However, the destruction of Drefia took place much later and there were no reports about undead activity, except for the works of several local necromancers, before this time. Ankrahmun, on the other hand, has a very accurate historical library and there is no such thing like a vampire kingdom mentioned at all.
| teksttran = Pochodzenie Wampirów 
Klątwa wampiryzmu rozprzestrzenia się poprzez ugryzienia, dlatego wiele wampirów niewiele wie o początkach swojej rasy. Długość ich życia, prawie nieśmiertelność wskazuje, że mogły istnieć zanim została stworzona ludzkość. 
Oczywiście te bestie trudno schwytać, nie chcą się także dzielić swoją wiedzą. Nawet jeśli jesteś takim szczęściarzem, że uda ci się z którymś porozmawiać, nie możesz być pewien czy mówi prawdę. W zasadzie najbardziej przepytywane jednostki zmyślały historie na temat swojej ważności, wieku i umiejętności. 
Ponieważ brak im historycznej wiedzy, indywidua te można zapędzić w kozi róg zadając historyczne pytania. To pozostawia niewiele źródeł informacji. Jednak i tak ich zeznania są bardzo różnorodne i zawierają niewiele faktów. Te powszechne fakty są najbardziej wiarygodnymi informacjami, które posiadamy. 
Wampiry twierdzą, że najstarszy z nich pamięta czasy, gdy ludzkość była wciąż podzielona na wędrowne plemiona, cierpiące w wojnach bogów. Niektórzy przez to uważają, że stworzenie pierwszych wampirów miało miejsce przed Wojną Zwłok. 
Większość wampirów jest zgodnych, że był tylko jeden ojciec wszystkich z nich, od którego zaczęła się plaga. Najbardziej wiarygodne źródła mówią o jakimś "zaginionym królestwie", którym rządziły wampiry, mając ludzi jako poddanych, których zresztą traktowali jak bydło. 
W którymś momencie historii młodsze wampiry zbuntowały się przeciwko starszyźnie, która ich uciskała. Inni twierdzą, że rebelia była po to, by zdobyć pozycję wśród arystokracji, ponieważ starsze wampiry, dzięki swojej prawie nieśmiertelnej egzystencji nigdy nie ustąpiłyby młodszym miejsca. Nie wiadomo która ze stron wygrała. Rozbieżności w relacjach są tak duże, że możemy być pewni iż wampiry same nie wiedzą wiele o wydarzeniach w tamtych chaotycznych czasach. Niektórzy twierdzą, że rebelianci zwyciężyli i wygnali arystokrację, inni uważają, że rządząca kasta wygrała i zaatakowała powstańców tak brutalnie, że jedynie nielicznym udało się uciec. Są także opowieści, że walki pomiędzy wampirami zbudziły jakieś zło, które wygnało ocalałych z ich bezpiecznego schronienia. Według niektórych relacji ludzie wykorzystali szansę, żeby się zbuntować przeciw swoim okrutnym oprawcom. 
Nie ma żadnych wskazówek na temat lokacji tego zaginionego królestwa. Przypuszcza się, że było to gdzieś w terenach zamorskich. Niektórzy historycy sugerują Edron, ale tamtejsze ruiny pochodzą ze znacznie wcześniejszych czasów. Inni przypuszczają, że mogło być gdzieś na tajemniczym kontynencie Darama, w Drefii czy Ankrahmun. Jednak zniszczenie Drefii miało miejsce dużo później i nie istnieją żadne przekazy dotyczące aktywności nieumarłych, poza doniesieniami o kilku lokalnych nekromantach. Z kolei w Ankrahmun istnieje bardzo dokładna biblioteka, w której nie ma żadnych wzmianek dotyczących królestwa wampirów.

|}}

Historia Łowcy Wampirów (książka)

2010-03-06T23:13:18Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Historia Łowcy Wampirów
| obrazek = Brown Thin Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]]
| opis = Porady i wspomnienia doświadczonego łowcy wampirów.
| tekstoryg = I've been hunting vampires since the days your grandfather's grandfather was an infant. So you better listen to me, otherwise you might end up dead. Even if you listen to me, there is a good chance that those beasts will get you. I don't care why there are vampires and when they came here. The only thing that matters is that we will outlive them! 
Don't think about them in terms of beings. They're nothing than beasts, trust me. They are cunning and deceptive, but still beasts. 
Don't fall for their nonsense of being the rulers of the night. There is no dark curse, it was their own choice to become a vampire. They feed on humans because they are placing their own stinking existence above all else, and as I said, this was their own choice. 
Vampires came to the mining colony in which I was living with my family. There were many of them, they were clever, they knew how to use magic, and they wielded dangerous weapons. My people had nothing. They killed some to still their thirst for blood, and many just for fun. We fought them in the tunnels, armed only with a few tools. At last we managed to let the tunnel collapse to kill the majority of us. This way they were at least no longer able to use us as source to satisfy their thirst for blood. 
It was my curse to survive. It took me three days to dig myself out of the tunnel. Then I was found by the inquisitors that were chasing the vampires. I stayed with them for a while, accompanying them on their vampire hunts. But they were humans and their lives were short, so they attended other matters at some point. I left them and joined other hunters, and travelled the world. 
I have killed my share of vampires in all those years, some weak, some strong. I learnt to fight, I learnt to run, I learnt their weaknesses, and I learnt their strengths. 
Whenever you think you know all about a trade, you learn something new. If you fail to learn, you'll die. I've known many good people that died while hunting vampires. It took a few hundred years until I considered myself as quite good in this trade. 
There is one weakness all vampires have in common: they're cowards. They proved this already when choosing the life of a vampire instead of facing the feared death. They prove this at each sundown when they rise again instead of ending their miserable existence. They prefer to spread their curse than to stop it. Selfishness is their main motive. Even though they form packs just like other beasts, they know no loyalty or support when danger arises. 
Listen, I'm supposed to train you in the art of vampire hunting. But that's not how it works. If you are a fool, I cannot train you to be a genius. I suppose you know how to fight, else they would not have sent you. To learn the tricks of my trade, arm yourself with a blessed stake and hunt some vampires. Bring me their dust to prove your worthiness.
| teksttran = Poluję na wampiry od czasów, w których dziadek twojego dziadka był jeszcze niemowlęciem. Więc lepiej mnie wysłuchaj, albo szybko będziesz trupem. Nawet jeśli mnie wysłuchasz, istnieje duża szansa, że te bestie cię dopadną. Nie obchodzi mnie skąd się wzięły wampiry i od jak dawna tu są. Jedyną istotną rzeczą jest, że je wykończymy! 
Nie myśl o nich w kategoriach żywych istnień. Nie są niczym więcej niż bestiami, uwierz mi. Są chytre i przebiegłe, ale to wciąż tylko bestie. 
Nie daj się zwieść ułudą życia władców nocy. Nie istnieje żadna mroczna klątwa, to był ich własny wybór, aby stać się wampirami. Karmią się ludzką krwią, ponieważ przedkładają swą własną cuchnącą egzystencję nad wszystko inne i jak już mówiłem, to był ich własny wybór. 
Wampiry przybyły do górniczej osady, w której mieszkałem razem ze swoją rodziną. Było ich wielu, byli inteligentni, potrafili używać magii i posługiwali się niebezpieczną bronią. My nie mieliśmy niczego. Zabili kilku, by zaspokoić swoje pragnienie krwi, a wielu tylko dla zabawy. Walczyliśmy z nimi w tunelach, uzbrojeni jedynie w nieliczne narzędzia. W końcu zawaliliśmy tunel, co większość z nas zabiło, ale dzięki temu nie byliśmy dla nich więcej źródłem zaspokojenia żądzy krwi. 
Moim przekleństwem było przetrwanie. Trzy dni wykopywałem się z tunelu. Zostałem znaleziony przez inkwizytorów, którzy ścigali wampiry. Zostałem z nimi na jakiś czas, dotrzymując towarzystwa w polowaniach na wampiry. Ale oni byli ludźmi i ich życie było krótkie, więc w końcu skupili się na innych zajęciach. Zostawiłem ich, przyłączyłem się do innych łowców i podróżowałem po świecie. 
Zabiłem wiele wampirów przez te wszystkie lata, niektóre z nich były słabe, inne silne. Nauczyłem się walczyć, nauczyłem się uciekać, poznałem ich słabe i mocne punkty. 
Nawet jeśli myślisz, że wiesz już wszystko, zawsze uczysz się czegoś nowego. Jeśli czegoś się nie nauczysz, możesz przypłacić to śmiercią. Znałem wielu dobrych ludzi, którzy zginęli podczas ścigania wampirów. Zabrało mi kilka setek lat, zanim mogłem się uznać za całkiem dobrego w tym temacie. 
Jest jeden słaby punkt wampirów: są tchórzami. Udowodnili to wybierając egzystencję wampira, zamiast zmierzyć się ze śmiercią. Udowadniają to codziennie o zachodzie słońca, kiedy powstają ponownie, zamiast zakończyć swój żałosny żywot. Wolą rozsiewać swoje przekleństwo zamiast je zakończyć. Ich jedynym motywem jest egoizm. Pomimo, że łączą się w grupy jak inne bestie, nie wiedzą co to lojalność czy pomoc w niebezpieczeństwie. 
Posłuchaj, mam cię wyszkolić w sztuce polowania na wampiry. Ale to tak nie działa. Jeśli jesteś głupcem, nie zrobię z ciebie geniusza. Podejrzewam, że wiesz jak walczyć, inaczej by cię tu nie przysłali. Aby poznać sztuczki mojego fachu, uzbrój się w błogosławiony kołek i zapoluj na kilka wampirów. Przynieś mi ich proch, żeby udowodnić swą wartość.
|}}

Księga o Nikczemnym Źle (książka)

2010-03-06T21:31:36Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Księga o Nikczemnym Złu
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]]
| opis = O wampirach.
| tekstoryg = The Book of Vile Evil 
A vampire is an impure sinner that in life served the dark gods. 
Through this connection he is infused with increasingly tainted and dark energy over the course of his existence. In life they do many damnable things for their dark gods, burdening their souls to such an extent that they will most likely rise as ghosts if the dark gods do not claim their souls. 
In some cases where the soul has been claimed, the hollow spirit still captured within the dead soulless body can utilise the dark energies of the corpse and animate it. 
Just as an undead being is controlled by a necromancer, the vampire is merely a shell controlled by the spirit residing within. 
The spirit constantly needs to refresh the dark energy he is using up and is in dire need for a substitute for the soul. Additional special circumstances such as holy ground or sunlight amplify the rate in which the dark energies decrease. To substitute this, the vampire is forced to steal the souls of the living. 
The easiest way for him to accomplish this is by stealing the blood of living humans. The blood normally contains some amount of soul energy, however, a vampire is able to force more soul energy into it's victims blood while feeding. 
In his own dead shell the vampire transforms the stolen soul energy into new dark energy. This process keeps him in existence. Over the years, the entire body only consists of dark energy residue and slowly turns into a shadow with substance. 
If the vampiric body is destroyed, the spirit within becomes entrapped in the remains. Helpless it is cursed to wait for enough dark energy to accumulate in order to be able to recreate the shadow body in some way. Given time and sacrifices, a vampire might slowly rise from the state of apparent destruction to once again haunt the mortals. 
Another possibility is that the remains are close to some source of dark power, giving off enough pure dark energy to occasionally haunt the dreams of the living or to form a ghostly body to steal the life breath of sleepers in the vicinity of the vampires' corpse. This process might take longer but will still lead to the vampires' resurrection. 
The only way to irrevocably destroy a vampire is a blessed stake. The stake will destroy the evil spirits' ties to our world and send it into hell screaming.
| teksttran = Księga o Nikczemnym Złu. 
Wampir jest nieczystym grzesznikiem, który w swoim życiu służył mrocznym bogom. 
Poprzez to połączenie, jest przepełniony rosnącą plugawą i ciemną energią, która jest klątwą jego egzystencji. W życiu spełnili wiele godnych potępienia rzeczy dla swoich bogów zła, obciążając swe dusze do tego stopnia, że powracają jako duchy, jeśli ich bogowie nie zabiorą do siebie ich dusz. 
W niektórych przypadkach, kiedy bogowie zabrali ich dusze, sam duch zostawał uwięziony w ciele i ożywiał zwłoki. 
Podczas gdy nieumarli są zazwyczaj kontrolowani przez nekromantów, wampiry kontroluje duch, który rezyduje w ich pustym ciele. 
Duch musi odświeżać swoją ciemną energię, której używa, dlatego potrzebuje czegoś co zastąpi mu duszę. Wyjątkowe sytuacje, takie jak święta ziemia czy światło słoneczne sprawiają, że poziom mrocznej energii maleje. Żeby ją uzupełnić, wampir zmuszony jest kraść dusze żyjących. 
Najprostszym sposobem jest dla nich wysysanie ludzkiej krwi. Krew zawiera w sobie tylko część energii duszy, ale wampir jest w stanie wyssać jej więcej. 
W swojej własnej martwej skprupie, wampir przemienia skradzioną duszę w nową ciemną energię. Ten proces podtrzymuje jego egzystencję. Ciało, które przez lata jest wypełnione jedynie mroczną energią, zamienia się w cień. 
Kiedy ciało wampira zostaje zniszczone, duch zostaje uwięziony w jego szczątkach. Jest skazany na oczekiwanie, aż uzbiera wystarczającą ilość energii, by odtworzyć ciało. Poprzez czas i poświęcenia, wampir jest w stanie powoli powstać, by na nowo polować na ludzi. 
Inna możliwość pojawia się, gdy szczątki znajdują się blisko źródła mrocznej energii. Może wtedy nawiedzać sny żyjących lub stworzyć bezcielesną postać, w której kradnie oddech śniących, aby gromadzić ciemną energię. Ten proces może trwać długo, ale w końcu prowadzi do zmartwychwstania wampira. 
Jedynym sposobem na nieodwracalne pozbycie się wampira jest błogosławiony kołek. Kołek zniszczy złego ducha przywiązanego do naszego świata i sprawi, że ucieknie z wrzaskiem do piekła.

|}}

Podręcznik Łowcy Wampirów I (książka)

2010-03-06T21:01:58Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Podręcznik Łowcy Wampirów I
| obrazek = Black Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]]
| opis = O wampirach i ich zdolnościach.
| tekstoryg = Vampire Hunter's Handbook I 
The vampire is a beast created by evil, a parasite that needs the blood of the living to sustain his own parody of life. It is also a plague that spreads quickly if not fought by adequate means. 
A vampire is no longer a living being. When turning into a vampire the soul of the former living being is destroyed and with it also its emotions and certain values. They are replaced by something evil and malignant. Where there was love, there is now desire; where there was valour, there is now cold-heartedness. Every positive aspect of life is transformed into a mockery, just like the whole vampire is a mockery of life. 
The bite of a vampire is infectious. Sometimes, the now poisoned blood spreads through the body of the victim and raises it from the dead as a new vampire. This happens mostly when the vampire drains the victim slowly of it's blood. 
There are cases in which a vampire visited its victim over several weeks or even months, slowly stealing their strength and leaving their evil stigma. Such victims raise much more likely as a vampire than victims that were robbed of there blood in a few minutes. 
A vampire depends on the blood of others. If a vampire is not able to drink blood on a regular basis, it will wither and dry out, until it finally crumbles into dust. 
Vampires are nocturnal creatures. They fear the sunlight because it evaporates the tainted and stolen blood in their veins. Sunlight greatly accelerates the process which lets vampires dry out. Only a well-fed vampire is able to resist the sunlight for a while. 
The senses of a vampire are sharpened similar to those of predatory beasts. Still, just like these beasts, it is possible to chase them with the appropriate skills. Garlic, for example, is able to overload a vampire's senses. For this reason, vampires avoid garlic whenever possible. 
Vampires also seem to have a special bond to certain animals. Wolves, rats and bats are often found in the company of a vampire. They are even able to shapeshift in such an animal. As the transformation into a bat is the most common one among vampires, it is assumed that it is also the most natural one for them. 
Other animals, however, are rather scared by vampires. Horses sense vampires very easily and express great fear near a vampire's grave.
Even though vampires usually keep their human appearance, they share the physical strength of other undead. By applying this strength more conscious than other undead they are even more powerful. Their unliving body is able to withstand a large amount of damage, depending on the amount of blood that they've consumed recently. The body rather soaks the damage than to repel it. This can probably be explained with vampires being rather shadows than true bodies, for the same reason they lack a mirror image. However, it is said that vampires can manipulate the mind of others, making them believe that they see a reflection. 
Some vampires are able to use this shadowy state of their body to become a cloud of darkness that is completely invulnerable to physical damage. However, all reports of using this special ability tell about very old vampires. It seems that vampires grow more and more powerful with each decade or century they live their undead lives.
| teksttran = Podręcznik Łowcy Wampirów I 
Wampir jest bestią stworzoną przez zło, to pasożyt, który potrzebuje krwi żyjących, aby podtrzymać własną parodię życia. Jest to również plaga, która rozprzestrzenia się bardzo szybko jeśli nie jest zwalczana. 
Wampir nie jest dłużej stworzeniem żyjącym. Podczas przemiany, dusza poprzedniego istnienia zostaje zniszczona, a wraz z nią wszystkie emocje i wartości. Zostają zastąpione czymś złym i potwornym. Miłość zostaje zastąpiona pożądaniem; męstwo - zimnym sercem. Każdy pozytywny aspekt życia zostaje wykpiony, tak jak cały wampir jest jedynie dwriną z życia. 
Ugryzienie wampira jest zaraźliwe. Czasami zatruta krew rozprzestrzenia się w ciele ofiary, która powstaje z martwych jako nowy wampir. To dzieje się zazwyczaj kiedy wampir wysysa krew swojej ofiary bardzo powoli. 
Były przypadki, że wampir odwiedzał swoją ofiarę przez kilka tygodni czy nawet miesięcy, powoli kradnąc jej siłę i zostawiając znamię zła. Te ofiary znacznie częściej przemieniały się w wampiry niż ci, których ograbiono z krwi w kilka minut. 
Wampir jest zależny od krwi innych. Jeśli nie może jej regularnie pić, zacznie usychać, aż w końcu rozsypie się w proch. 
Wampiry są istotami nocnymi. Lękają się słonecznego światła, które sprawia, że ich zbrukana, skradziona krew zaczyna wyparowywać z ich żył. Słońce przyśpiesza proces wysuszania wampira. Jedynie ten, który właśnie wypił dużo świeżej krwi, może wytrzymać jego światło przez jakiś czas. 
Zmysły wampirów są wyostrzone, jak u innych drapieżników. Jednak, tak jak w przypadku innych bestii, posiadając odpowiednie umiejętności można je ścigać. Czosnek jest w stanie przytępić ich zmysły. Dlatego unikają go kiedy to tylko możliwe. 
Wydaje się, że wampiry łączy szczególna więź z niektórymi zwierzętami. Często można spotkać je w towarzystwie wilków, szczurów i nietoperzy. Wampiry mogą się również przemieniać w te zwierzęta. Najbardziej powszechna między nimi jest przemiana w nietoperza, dlatego uważa się je za jedną z ich naturalnych postaci. 
Jednak inne zwierzęta boją się wampirów. Konie bardzo łatwo wyczuwają wampiry i okazują wielkie przerażenie w pobliżu ich grobowców. Pomimo iż wampiry zazwyczaj zachowują swój ludzki wygląd, mają siłę tak jak inni nieumarli. Są nawet potężniejsi, ponieważ są jej świadomi. Ich nieumarłe ciała są w stanie przetrwać olbrzymie zniszczenia, w zależności od tego ile krwi wcześniej wypiły. Ataki raczej przenikają przez nie, co można prawdopodobnie wytłumaczyć tym, że są bardziej cieniami niż prawdziwe ciała. Dlatego też nie posiadają swojego odbicia w lustrze. Mówi się jednak, że wampiry mogą manipulawać umysłami innych, tak żeby uwierzyli, że widzą odbicie. 
Niektóre wampiry potrafią wykorzystać ten cienisty stan, żeby przemienić się w obłok ciemności, całkowice odporny na ataki fizyczne. Jednak wszystkie doniesienia o tej zdolności dotyczyły bardzo starych wampirów. Wydaje się, że wampiry rosną w siłę z każdą dekadą czy stuleciem, które przyżyją w swoim nieumarłym życiu.

| next = Podręcznik Łowcy Wampirów II
|}}

Wielka Piramida (książka)

2010-03-06T13:46:25Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wielka Piramida
| obrazek = Brown Thin Book
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]]
| opis =
| tekstoryg = The great pyramid is the centre of our beloved city. It is there that our praised pharaoh resides, surrounded by his trusted servants. Far below the palace, hidden in the deepest dungeons of the ancient pyramid are the tombs of despair. The old pharaoh met his fate there, and it is said he still roams the hidden passageways, bound forever to his undead body. So great was the wisdom of Arkhothep that he granted his father eternal unlife, so that he may to atone for his sins and become worthy of ascension. Who knows? Perhaps one day he, too, will ascend, leaving both the curse and his tomb behind him and taking his place at Arkhothep's side. But I fear his folly defies all attempt to cure it. He has proved unyielding to the wisdom of his son's preachings for as long as I can remember. Long will be his road, and a million deaths he shall die before he will see the light of the wisdom that will free him from his prison.

| teksttran = Wielka piramida znajduje się w centrum naszego ukochanego miasta. To tam rezyduje nasz wspaniały faraon, otoczony przez swoich zaufanych służących. Głęboko pod pałacem, w najgłębszych podziemiach starożytnej piramidy są grobowce rozpaczy. Stary faraon spotkał tam swoje przeznaczenie, mówi się, że wciąż wędruje ukrytymi przejściami, związany na wieki ze swoim nieumarłym ciałem. Wspaniała była wiedza Arkhotepa, który ofiarował swemu ojcu wieczny żywot nieumarłego, dzięki czemu może odpokutować za grzechy i stać się godnym wniebowstąpienia. Kto wie? Może pewnego dnia on także dostąpi wniebowstąpienia i opuści swój grobowiec i przekleństwo i zajmie miejsce przy Arkhotepie. Ale obawiam się, że wciąż ma względem tego braki, które nie pozwolą mu tego osiągnąć. Udowodnił, że jest nieustępliwy wobec mądrości swojego syna i jego modlitw. Długa będzie jego droga i miliony razy będzie umierał zanim osiągnie światło wiedzy, która uwolni go z tego więzienia.

}}

Sekret Maski Starożytnych (książka)

2010-03-06T13:31:51Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Sekret Maski Starożytnych
| obrazek = Orange Book
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]]
| opis =
| tekstoryg = The secret of the high mask of the ancients was thought to be lost in time forever. But with the coming of the undying pharaoh its secrets were snatched away from the scarabs and the sands. Once more, masks were forged that contained the secret energies of lost aeons. Their true powers remained a mystery, but from the little that showed at first glance it was clear that they were most powerful indeed. Unfortunately, the pharaoh decreed that their powers were not meant for ordinary mortals, and ordered them to be destroyed. It is said that it was necessary to combine the powers of different ancient idols in order to create those legendary artifacts.

| teksttran = Wydawało się, że sekret maski starożytnych był stracony na wieki. Ale wraz z nadejściem nieumarłego faraona, jej sekrety zostały wydarte skarabeuszom i piaskom. Jeszcze raz wykuto maski zawierające sekretną energię straconych eonów. Ich prawdziwa moc pozostała tajemnicą, ale na pierwszy rzut oka było widać jak są potężne. Niestety faraon uznał, że jej moce nie są przeznaczone zwykłym śmiertelnikom i nakazał je zniszczyć. Mówi się, że trzeba było połączyć moce różnych starożytnych bożków, aby stworzyć te legendarne artefakty.

}}

Słońca i gwiazdy - Księga II (książka)

2010-03-06T12:38:37Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Słońca i gwiazdy - Księga II
| obrazek = Blue Book
| rodzaj =
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]],
| opis =
| tekstoryg = Suns and Stars, Part II

 Very basic rituals depend on the influences of dawn and dusk, or of night and day. Other, more complex rituals may only be performed at very specific times, perhaps even at a specific hour. Other rituals that are more complex still are bound to specific days, and to specific times as well. In fact, some individual spells can only be performed once a year or once every other year, while the most powerful of rituals may only be carried out during stellar constellations that are so incredibly rare that centuries may pass before the ritual can be performed again. Given the power and knowledge of the ancients it seems reasonable to assume that they have prepared rituals whose time has not even come to this very day. Since most of the ancient races have disappeared from the lands it is well possible that some of the rituals are still be buried in some long forgotten ruin, while others might actually be in the possession of some surviving heir of one of the ancient races.
Who knows. The astrological knowledge of the ancients is yet to be rediscovered. We are perfectly positive that some of the discoveries we have made can be considered as the groundwork for further, more elaborate theories which one day might rival that of the ancients. Still, it would be an immense progress if we could rediscover some of the ancients' lost astrological writings.

| teksttran = Słońca i gwiazdy - Księga II

 Podstawowe rytuały zależne są od wpływu świtu i zmierzchu lub dnia i nocy. Inne, bardziej skomplikowane mogą być wykonywane jedynie w określonym czasie, czasem nawet o określonej godzinie. Inne muszą być wykonywane w wyznaczonym dniu i czasie. Niektóre pojedyncze zaklęcia mogą być wykonywane jedynie raz do roku, a potężne rytuały mogą mieć miejsce tylko wtedy, gdy konstelacje gwiazd znajdą się w konkretnym ułożeniu, to zdarza się tak rzadko, że czasem muszą minąć wieki, zanim rytuał będzie można powtórzyć. Znając potęgę i wiedzę starożytnych przypuszczamy, że przygotowywali rytuały, których czas nie nadszedł aż do dziś. Większość starożytnych ras już dawno zniknęła z ziem, które zamieszkiwali, dlatego możliwe, że niektóre z rytuałów są od wieków zapomniane pośród ruin, natomiast inne mogą być wciąż znane przez potomków tych ras.
Kto wie. Wiedza astrologiczna starożytnych jest odkrywana na nowo. Jesteśmy przekonani, że niektóre odkrycia, a także tworzenie nowych teorii sprawi, że będziemy mogli rywalizować z wiedzą starożytnych. Jednak byłoby wspaniałym postępem, gdybyśmy znaleźli zaginione pisma starożytnych o astrologii.

| prev = Słońca i gwiazdy - Księga I
|}}

Słońca i gwiazdy - Księga I (książka)

2010-03-06T12:29:00Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Słońca i gwiazdy - Księga I
| obrazek = Blue Book
| rodzaj =
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]],
| opis =
| tekstoryg = Suns and Stars, Part I

 It stands to reason that the stars and the suns influence the flow of magic. The astral patterns wax and wane like the tides, and it is not possible to perform certain summonings on inappropriate days, to give but one example. The study of astrology is pointing at further influences that go well beyond summoning creatures, though. For instance, the influence of the stars and the suns seems to increase with the power level of the performed incantation or ritual. The more mana is used in a spell the more it is susceptible to extratibian influence. For this reason it seems quite safe to assume that certain powerful rituals are only possible when the stars are correctly aligned. We consequently hope to achieve through close observation and through careful calculation a measure of exactness concerning the right timing of rituals which we did not dare dream of so far. Several magic incantations we have never managed to reproduce until now might actually be achieved once we know the ideal stellar constellations. This would explain why all our previous attempts to achieve these effects were doomed to fail.

| teksttran = Słońca i gwiazdy - Księga I

 Gwiazdy i słońca mają wpływ na przepływ magii. Astralne zmiany powodują pływy, ale również sprawiają, że niektóre przywołania magiczne są niemożliwe w niewłaściwe dni. Zgłębianie astrologii wskazało na dalsze wpływy, na przykład wpływ słońc i gwiazd wzmacnia siłę niektórych zaklęć czy rytuałów. Im więcej many wykorzystanej przy zaklęciu, tym większy wpływ na świat tibii. Dlatego wydaje się, że niektóre szczególnie potężne rytuały powinny być wykonywane tylko wtedy, kiedy gwiazdy są w odpowiednim ułożeniu. Mamy nadzieję, że poprzez obserwacje i dokładne obliczenia, będziemy w stanie wskazać odpowiedni czas wykonywania pewnych rytuałów. Niektóre z magicznych zaklęć, których nigdy nie udało się wykonać, teraz będą możliwe, gdy tylko poznamy idealne ułożenie konstelacji. To również tłumaczy dlaczego nasze wszystkie wcześniejsze wysiłki były skazane na niepowodzenie.

| next = Słońca i gwiazdy - Księga II

|}}

Słońca i gwiazdy - Księga I (książka)

2010-03-06T12:28:00Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Słońca i gwiazdy - Księga I
| obrazek = Blue Book
| rodzaj =
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]],
| opis =
| tekstoryg = Suns and Stars, Part I

 It stands to reason that the stars and the suns influence the flow of magic. The astral patterns wax and wane like the tides, and it is not possible to perform certain summonings on inappropriate days, to give but one example. The study of astrology is pointing at further influences that go well beyond summoning creatures, though. For instance, the influence of the stars and the suns seems to increase with the power level of the performed incantation or ritual. The more mana is used in a spell the more it is susceptible to extratibian influence. For this reason it seems quite safe to assume that certain powerful rituals are only possible when the stars are correctly aligned. We consequently hope to achieve through close observation and through careful calculation a measure of exactness concerning the right timing of rituals which we did not dare dream of so far. Several magic incantations we have never managed to reproduce until now might actually be achieved once we know the ideal stellar constellations. This would explain why all our previous attempts to achieve these effects were doomed to fail.

| teksttran = Słońca i gwiazdy - Księga I

 Brak tłumaczenia

| next = Słońca i gwiazdy - Księga II

 Gwiazdy i słońca mają wpływ na przepływ magii. Astralne zmiany powodują pływy, ale również sprawiają, że niektóre przywołania magiczne są niemożliwe w niewłaściwe dni. Zgłębianie astrologii wskazało na dalsze wpływy, na przykład wpływ słońc i gwiazd wzmacnia siłę niektórych zaklęć czy rytuałów. Im więcej many wykorzystanej przy zaklęciu, tym większy wpływ na świat tibii. Dlatego wydaje się, że niektóre szczególnie potężne rytuały powinny być wykonywane tylko wtedy, kiedy gwiazdy są w odpowiednim ułożeniu. Mamy nadzieję, że poprzez obserwacje i dokładne obliczenia, będziemy w stanie wskazać odpowiedni czas wykonywania pewnych rytuałów. Niektóre z magicznych zaklęć, których nigdy nie udało się wykonać, teraz będą możliwe, gdy tylko poznamy idealne ułożenie konstelacji. To również tłumaczy dlaczego nasze wszystkie wcześniejsze wysiłki były skazane na niepowodzenie.
|}}

Skarby Pustyni (książka)

2010-03-06T12:04:07Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Skarby Pustyni
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]]
| opis =
| tekstoryg = ... After we reached the site we pitched camp. The next day we started the excavations. It was hard work. The sand was treacherous and obstinate, and for every bucket we took away two more seemed to take its place. Sometimes we hit upon something valuable by pure chance, but usually it took hours to find some lucrative spot because you could never tell if a site was promising without having performing extensive excavations first. And still the real thing eluded us. The remnants of the legendary cities of old seemed lost to the desert. But we carried on, working day and night, digging at the same spot over and over again. Progress was painfully slow, but in the end hit on something. What we found proved to be an adequate reward for our hardships.

| teksttran = ... Po dotarciu na miejsce rozbiliśmy obóz. Następnego dnia zaczęliśmy kopać. To była ciężka praca. Piasek był zdradziecki i denerwujący, na każde wiadro, które wyciągnęliśmy, dwa razy więcej znów się obsuwało spowrotem. Czasem trafialiśmy na coś watrościowego, ale znalezienie miejsca z większą ilością skarbów wymaga długich godzin kopania. I nie umieliśmy wciąż na takie miejsce trafić. Pozostałości starych legendarnych miejsc wydawały się zagubione na pustyni. Ale wciąż kopaliśmy dniami i nocami, rozkopując wciąż te same miejsca. Postęp był strasznie wolny, ale wreszcie na coś trafiliśmy. To co znaleźliśmy okazało się odpowiednią nagrodą za naszą ciężką pracę.

}}

Społeczeństwo Orków (książka)

2010-03-06T11:38:49Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Społeczeństwo Orków
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteki Kazordoon]], [[Biblioteka w Ab'Dendriel]]
| rodzaj = Książki Naukowe
| opis = Dzieło opisujące życie orków w ich społeczeństwie.
| tekstoryg = As intensely as the orcs hate all other races, they share a feeling of community. The orcs can sense, to some extent, the feelings of other orcs. The shamans develop this ability to such an extent, that they can sense the innermost potential of newborn orc whelps. All newborn are tested and the shamans decide a future function in orcish society. The whelps are fed differently, raised differently, and educated differently. Wise men of other races say that such behavior is similar to some insects, such as bees, and through their empathetic bond might share a kind of 'hive-mind', so they refer to orc communities as hives. The chief of a hive owns a big harem of women who have no other function than to pleasure him and give birth to new orcs. These orcish matrons are usually incredibly big and fat, almost not able to walk on their own. Where 'normal' orcwomen function as laborer and craftwomen and give birth to two to three orcs in their lives, these female orcs are only reproductive machinery, giving birth to about six whelps each half year. Orcs are usually contend with their place in orcish society and only the leaders fight each other on purpose. Rarely will an orc raise a weapon against another orc, even if they are not of the same hive. Rivalry between hives is usually dissolved through a fight of their leaders and the victorious hive absorbs the other one. Now and then, when a new strong warrior reaches maturity he challenges the old leader for a fight of supremacy. Sometimes though, when the hive becomes too big for the area it occupies, such a warrior senses somehow that its time to move on. Then he and a few other orcs leave the hive in peace to settle somewhere else. This unique culture, together with its fertility, makes the orcs the most formidable threat to all other tibian communities.
| teksttran = Tak samo mocno, jak nienawidzą wszelkich innych ras, Orkowie mają wykształcone poczucie społeczności, w której żyją. Orkowie wyczuwają uczucia swoich pobratymców. Szamani rozwijają tę zdolność tak bardzo, że potrafią wyczuć najskrytszy potencjał nowo narodzonych orków. Wszyscy młodzi orkowie poddawani są testom, które decydują jaką funkcję będą zajmować w swoim społeczeństwie. Później, w zależności od wyników testów, są inaczej karmieni i edukowani. Mędrzec innej rasy powiedział, że takie zachowanie jest podobne do zachowań pewnych owadów, takich jak pszczoły i że społeczności orków można porównywać do uli. Wódz takiego ula posiada harem kobiet, które nie mają innych zadań oprócz zadowalania go i rodzenia kolejnych orków. Te orkowe matrony są zazwyczaj straszliwie wielkie i grube, prawie nie potrafią się poruszać o własnych siłach. Rodzą około sześciu orków na każde pół roku. Natomiast 'normalne' orkowe kobiety, które są pracownicami czy rzemieślniczkami rodzą do dwóch, trzech orków w ciągu swojego całego życia. Orkowie są zazwyczaj zadowoleni ze swojego miejsca w społeczności i tylko liderzy walczą między sobą, aby awansować. Rzadko kiedy zdarza się, żeby ork zaatakował innego orka, nawet jeśli należy do innego ula. Rywalizacja pomiędzy ulami pojawia się w przypadku walki ich liderów, a zwycięzki ul łączy się z przegranym. Kiedy nowy, silny wojownik osiąga dojrzałość, wyzywa starego lorda na pojedynek o władzę. Czasami jednak, gdy ul staje się zbyt przeludniony, taki wojownik czuje, że czas się przenieść. Wtedy wraz z kilkoma innymi orkami opuszcza ul bez walki i szuka innego miejsca, żeby założyć własny. To bardzo unikalna kultura, która wraz ze swoim szybkim przyrostem sprawia, iż jest dużym zagrożeniem dla wszystkich innych tibijskich społeczności.
|}}

Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 2 (książka)

2009-09-08T13:45:16Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 2
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka w Port Hope]]
| opis = O florze w dżungli.
| tekstoryg = Wondrous Plant Life - Jungle edition Vol.2 
The dragons nest tree is neither a real tree nor does it even remotely have something to do with dragons. Probably the first explorers were shocked when they first saw the thick round blossoms of this giant flower. Obviously, those explorers knew little about dragons and even less about plants, naming it a tree. 
The purple kiss bush is a plant that pleases the eye and the nose alike. Sadly it seems impossible to cultivate it yet and so we have to live with the fact that we will only meet its beauty by chance.
The jungle umbrella in its many varieties is extremly common and only the fertility of the other jungle plants prevents it from becoming a pest. It grows faster than bamboo but lacks its usefulness. Its wood is thin and breaks easily when dried. 
On touch the chill nettle injects a very mild poison that let the skin feel somewhat numb and cold. Although some people try using it to fight the heat, it actually does not prevent overheating and also the production of sweat is not reduced. Given the threat of possible long-term damage, it's not advisable to use the nettle for this purpose. 
The monkey tail plant is most likely related to the chill nettle. It is also possible that one plant is disguising the other one for some unknown reason. Before the monkey tail blooms, the two plants almost look alike. Only when the monkey tail reveals its purple blossom does the difference become obvious, even to an amateur. 
The fairy queen is one of the most beautiful plants in the whole world. Unfortunately it needs an insane effort to grow them away from their natural habitat. To grow one, expensive supplies and a group of specialists are needed that only kings and queens could afford. Therefore, the fairy queen will only be found in company that fits her royal title.
| teksttran = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 2 
Drzewo Smoczego Gniazda nie jest ani drzewem, ani nie ma nic wspólnego ze smokami. Prawdopodobnie pierwsi odkrywcy byli zszokowani, kiedy zobaczyli jego olbrzymie okrągłe kwiaty. Zapewne ci odkrywcy nie posiadali zbyt wiele wiedzy na temat smoków i roślin, kiedy nadali mu tę nazwę. 
Fioletowy Pocałunek jest rośliną cieszącą zarówno oko jak i nos. Niestety wydaje się, że jej uprawa jest niemożliwa, dlatego musimy żyć z tym smutnym faktem, że jej piękno możemy podziwiać, tylko kiedy się przypadkiem na nią natkniemy. 
Dżunglowy Parasol w swoich liczych odmianach jest całkowicie pospolity i tylko bujność innych roślin sprawia, że nie został jeszcze uznany za chwast. Rośnie szybciej niż bambus, ale brak mu użyteczności. Jego drewno jest cienkie, a kiedy jest suche, łatwo się łamie. 
Zimna Pokrzywa, kiedy ją dotknąć, wstrzykuje do ciała słabą truciznę, która sprawia, że skóra robi się zdrętwiała i zimna. Niektórzy ludzie próbują używać jej do ochładzania się w czasie upału, ale tak naprawdę nie ochroni to człowieka przed przegrzaniem się, ani nie sprawi, że zacznie się mniej pocić. Istnieje możliwość wystąpienia zagrożenia w związku z długoterminowym jej używaniem, dlatego nie poleca się jej stosowania. 
Małpi Ogon jest bardzo podobny do Zimnej Pokrzywy. Jest bardzo możliwe, że jedna roślina udaje tę drugą, z jakichś nieznanych przyczyn. Zanim Małpi Ogon zakwitnie, obie rośliny wyglądają prawie identycznie. Dopiero kiedy Małpi Ogon wypuści swoje fioletowe kwiaty, różnica pomiędzy tymi roślinami staje się oczywista, nawet dla amatora. 
Królowa Wróżek jest jedną z najpiękniejszych roślin na całym świecie. Niestety wymaga ogromnych wysiłków, przy uprawie z dala od jej naturalnego środowiska. Żeby wyhodować chociaż jedną, potrzeba grupy specjalistów i mnóstwo pieniędzy na zapewnienie jej odpowiednich warunków, dlatego tylko królowie i królowe mogą sobie na to pozwolić. Dlatego Królową Wróżek można znaleźć tylko w towarzystwie, które pasuje do jej królewskiego tytułu.
| prev = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 1
| next = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 3
}}

Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 1 (książka)

2009-09-03T21:00:42Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 1
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka w Port Hope]]
| opis = O florze w dżungli.
| tekstoryg = Wondrous Plant Life - Jungle edition Vol.1 
(In memory of Mandol the priest - Sadly this work was left unfinished due to his untimely end by a carnivorous plant.) 
The threadlike vegetation of the thread tree can easily be cut off and, if woven with moderate skills, can be used to make ropes. These ropes are especially useful when it comes to simple constructions that only have to last for a short period of time. 
The jungle dweller bush is quite a common plant. It's the home of a variety of insects and small animals. 
The green wig bush is mainly known for its long, threadlike roots. Although those roots are edible it is not advisable to actually do so. They have an extreme bitter taste and need to be boiled to reach an edible state. The green wig bush got his name from the sad fact that sometimes the murderous dworcs use its roots to bind them to their heads as some kind of camouflage during their sneak attacks. 
The lizards tongue is quite an unremarkable plant. It grows quickly but there is no real use for this resource and it does not please the eye enough to be worth growing it. It can be easily recognised by the slimy coating of its leaves which partly led to its name. 
The jungle crown is somewhat rare. Still it's quite an unremarkable plant considering its majestic name which probably originates from its unique ringlike growth pattern. 
It is unknown if the name of the green fountain bush was chosen deliberately or rather accidentally, but the name is well to the point for two reasons. Firstly, it does indeed resemble a frozen green fountain and secondly, like a cactus it is able to accumulate a substantial supply of water in its thick leaves.
| teksttran = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla, cz. 1 
(Pamięci kapłana Mandola - Niestety ta praca została nieukończona z powodu jego przedwczesnej śmierci w paszczy mięsożernej rośliny). 
Drzewo Linowca można łatwo ściąć i wystarczą umiarkowane umięjętności tkackie do stworzenia liny. Liny takie są szczególnie użyteczne przy prostych konstrukcjach tworzonych na krótszy okres czasu. 
Krzak Dżunglowy jest całkiem pospolitą rośliną. Jest domem dla różnych owadów i małych zwierząt. 
Krzak Zielonego Perukowca jest znany głównie ze swoich długich, sznurkowatych korzeni. Pomimo że korzenie te są jadalne, nie poleca się ich jeść. Mają bowiem ekstremalnie gorzki smak i muszą być długo gotowane, żeby osiągnąć stan jadalności. Zielony Perukowiec zyskał swoją nazwę ze smutnego faktu, że czasami morderczy Dworkowie używali jego korzeni jako kamuflażu przyczepiając je sobie do własnych włosów jak perukę. 
Jaszczurzy Jęzor jest dosyć zwyczajną rośliną. Rośnie szybko, ale nie ma żadnego zastosowania, ani nie zachwyca również na tyle oka, żeby było go warto hodować. Można go łatwo rozpoznać przez oślizgły kształt swoich liści, co z kolei naprowadza na myśl jego nazwę. 
Korona Dżugli jest poniekąd rzadką rośliną, jednak pomimo tego nie jest niezwykła. Jej majestatyczna nazwa wywodzi się prawdopodobnie z unikalnego kształtu. 
Nie wiadomo czy nazwa Zielonego Fontannowca została wymyślona celowo czy przypadkiem, ale pasuje z dwóch względów. Po pierwsze krzak przypomina zastygłą zieloną fontannę i po drugie zdolny jest, jak kaktus, kumulować zapasy wody w swoich grubych liściach.
| next = Wspaniałe Życie Roślin - Dżungla cz. 2
}}

Wyjąca Grota (książka)

2009-09-03T20:34:57Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wyjąca Grota
| obrazek = Small Grey Book
| szukaj = [[Biblioteka klasztorna na Isle of Kings]]
| opis = O pewnej grocie na wyspie [[Nargor]].
| tekstoryg = The Howling Grotto
 The Howling Grotto of Nargor used to be a hideout for criminals in the early days when colonisation just started on the isles. Those criminals were probably the first pirates although is unlikely that they had more than a few fishing boats at their disposal. They built some rooms in the caverns but supposedly they found evidence of prior attempts to use the grotto in some way and some of the caverns seemed to be not natural. For some reasons they were attracted to the lower caves where the howling of the wind was that fierce that people said it could drive a man crazy. Be that as it may, those first pirates were known for their bloodthirst, their frequent infightings and for torturing their prisoners. It is assumed that they all killed themselves in their madness. The grotto is rumoured to be haunted by the ghosts of these pirates and those of their victims - but those are is only unconfirmed speculations. Nowadays, nobody knows the treacherous passages through the dangerous reefs to reach the isle of Nargor.
| teksttran = Wyjąca Grota
 Wyjąca Grota na Nargor była kryjówką kryminalistów w czasie początkowych dni kolonizacji tej wyspy. Ci kryminaliści byli prawdopodobnie pierwszymi piratami, jednak nie wydaje się, żeby posiadali więcej niż kilka łódek rybackich do dyspozycji. W jaskiniach zbudowali kilka pomieszczeń. Z jakichś powodów zainteresowali się niższymi partiami jaskiń, gdzie wiatr wył tak, że ludzie twierdzili, że może to człowieka doprowadzić do szaleństwa. Ci pierwsi piraci znani byli ze swojego pragnienia krwi częstych bójek i torturowania więźniów. Przypuszcza się, że pozabijali się nawzajem w przypływie szaleństwa. Ludzie twierdzą, że Grota nawiedzana jest przez duchy tych piratów, a także ich ofiar - choć są to jedynie spekulacje. Dzisiaj nikt już nie zna drogi przez niebezpieczne rafy do wyspy Nargor.
}}

Wyzwoliciele przebłysku, autorstwa Sericosa (książka)

2009-09-03T10:36:47Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Wyzwoliciele przebłysku, autorstwa Sericosa
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka klasztorna na Isle of Kings]]
| opis = O pewnej sekcie wyznawców Banora.
| tekstoryg = The liberators of the spark by Sericos
 Also known as liberators of light and several similar names this Banor sect is dedicated to the so called 'liberation of the godly spark' from the unworthy. In theory they agree upon the doctrine of the Banor cult that each human and probably some of the non-human races are born with a part of the divine essence in them. Whereas other cults are dedicated to make this spark flourish for the good of the individual or civilisation, the liberators argue that certain persons are not worthy of the godly spark and it is better to set the divine essence free by killing them in ritual combat. Certain splintergroups of the liberartors go even further and claim that a person can claim the divine essence of those slain to strengthen themselves. So this heresy led to two equally dangerous and forbidden subsects of the banor cult. While the original heretics killed only criminals after their foundation, the term 'unworthy' soon became more widely defined, and they began to slay cowards and everyone they considered weak. The so called 'new liberators' brought this heresy to another equaly mad degree. They argue that if you can claim the divine spark of others by killing them you should not target the weak, but the mighty. They 'honor' their victims in duels and admittedly more then one new liberator met his well deserved end at the swordtip of an opponent far superior to him. Still there ARE a considerable number of new liberators around and doing their perverted work for their god. The church of Banor in turn has outlawed both heresies and affiliation with either of those sects is punished with lifelong laborcamp or execution.
| teksttran = Wyzwoliciele przebłysku, autorstwa Sericosa
 Znani także jako wyzwoliciele światła, a także pod kilku innymi nazwami, ta sekta Banora poświęciła się czemuś zwanemu "wyzwolenie boskiego przebłysku" od niegodnych. W teorii zgadzają się z doktryną normalnego kultu Banora, że każdy człowiek i prawdopodobnie kilka nieludzkich ras rodzi się posiadając w sobie boską esencję. Podczas gdy inne, normalne wyznania mają za cel sprawić, by ten boski przebłysk kwitnął na rzecz jednostki czy cywilizacji, wyzwoliciele argumentują, że poszczególni ludzie nie są godni, by posiadać boży przebłysk i lepiej jest uwolnić boską esencję poprzez rytualne zabójstwo. Kilka ortodoksyjnych grup wyzwolicieli doszło nawet do tego, że zabijają innych, by posiąść więcej bożej siły dla siebie. Ta herezja doprowadziła do powstania dwóch tak samo niebezpiecznych i zakazanych sekt kultu Banora. Podczas gdy początkowo heretycy zabijali jedynie kryminalistów, wkrótce termin "niegodny" stał się różnie rozumiany i zaczęto mordować również tchórzy i wszystkich, którzy w jakiś sposób okazywali się słabi. Tak zwani "nowi wyzwoliciele" podnieśli herezję na kolejny, szalony stopień. Argumentują oni, że jeśli uwalniasz boską iskrę poprzez zabicie człowieka, nie powinieneś ścigać słabych, tylko wielkich. "Honorują" swoje ofiary pojedynkami i dzięki temu więcej niż jeden z nowych wyzwolicieli spotkał swój zasłużony koniec na ostrzu miecza swojego przeciwnika, który był od nigo silniejszy. Jednak wciąż jest wokół wielu nowych wyzwolicieli, którzy wykonują swą wypaczoną robotę dla swego boga. Świątynia Banora zakazała obu herezji, a przynależność do którejkolwiek z tych sekt karana jest dożywotnią pracą w obozie pracy lub egzekucją.
}}

Zachłanność, egoizm i nienawiść (książka)

2009-09-03T10:20:19Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Zachłanność, egoizm i nienawiść
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Książki w Krainie Snów]]
| opis = Czemu należy zrozumieć własne złe uczucia.
| tekstoryg = Greed, selfishness and hate are the soil that gives birth to evil. You can't neglect these feelings since they are part of you. But you can understand them. To understand why you hate someone will give you a deeper understanding how to cease to hate. Sometimes, you may have to kill someone. Do never kill somebody out of hate. Only kill to prevent a greater evil. You also have to understand your positive feelings. They are your shield to protect you from the assaults of negative emotions. They are the blanket that keeps you warm in desperate times. As long as you follow the path that these positive emotions show you, there is nothing that can harm YOU. They can hurt your body but your immortal soul is beyond their grasp.
| teksttran = Zachłanność, egoizm i nienawiść są gruntem, na którym wyrosło zło. Nie możesz zaprzeczyć, ponieważ te uczucią są częścią ciebie. Ale możesz je zrozumieć. Zrozumienie dlaczego kogoś nienawidzisz, może dać ci głębokie zrozumienie jak powstrzymać nienawiść. Czasami może zdarzyć się, że kogoś zabijesz. Nigdy nie zabijaj z nienawiści. Zabijaj tylko, by uniknąć większego zła. Musisz także zrozumieć swoje pozytywne uczucia. Są one twoją tarczą przed skutkami złych emocji. Są kocem, który grzeje cię w momentach desperacji. Jak długo będziesz podążał ścieżką wskazywaną przez pozytywne emocje, nic nie będzie mogło cię zranić. Ludzie mogą skrzywdzić twoje ciało, ale twoja nieśmiertelna dusza jest poza ich zasięgiem.
}}

Zaginiony ogród (książka)

2009-09-03T10:13:32Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Zaginiony ogród
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]]
| opis =
| tekstoryg = The lost garden

 Princess Maharuh was said to be the kindest creature that ever walked the earth. She was dearly loved both by her people and by the djinns. One day as the princess wept because of all the pain and the evil ways of the world the djinns came to comfort her. And since they loved her so much they called upon their powers to grow a garden of magnificent beauty. From now on, Maharuh visited her enchanted garden whenever she was sad, and she never went there but a smile came to her face, and she found new strength to continue her work with renewed vigour and inspiration. But humans grow old and weary, and time did not fail to do its cruel work on fair Princess Maharuh. As she grew old her visits to the garden became less and less frequent and one day when she laid down to rest underneath her favourite tree she never woke up again. The garden was perhaps the most valuable thing she left behind, and it was certainly the one she had held dearest while still alive. But her people did not share her love for nature's beauty, and all they saw was a splendid example of horticulture that could be turned into money. Soon after her death a merchant caravan came, and the strangers offered great sums for the garden and for all that belonged to it. They dug out the trees and took the fruit because they believed they could rebuild the garden in their native land. However, soon after the caravan had left the city a terrible sandstorm arose. After the storm had cleared the caravan was gone and with it all that was left of the garden.

| teksttran = Zaginiony ogród

 Księżniczka Maharuh uważana była za najlepsze stworzenie, jakie kiedykolwiek chodziło po ziemi. Była kochana zarówno przez ludzi, jak i przez Dżiny. Pewnego dnia księżniczka zapłakała nad całym bólem i złem świata, a Dżiny przybyły, by ją pocieszyć. A ponieważ bardzo ją kochały, wezwały wszystkie swoje moce, by stworzyć przepiękny ogród. Od tej pory Maharuh odwiedzała swój zaczarowany ogród, kiedy była smutna, a uśmiech zaraz wracał na jej twarz i odkryła w nim siłę, dzięki której mogła odzyskać utraconą energię i inspirację. Ale ludzie starzeją się i stają się znużeni, a czas wycisnął swoje piętno także na księżniczce Maharuh. Wraz z wiekiem odwiedzała swój ogród coraz rzadziej, a pewnego dnia, gdy położyła się, by odpocząć pod swoim ulubionym drzewem, już nigdy się nie obudziła. Ogród był prawdopodobnie najcenniejszą rzeczą, jaką po sobie zostawiła, był także dla niej najdroższy, gdy jeszcze wciąż żyła. Ale jej ludzie nie podzielali jej miłości dla piękna natury i uznali, że można zarobić na nim duże pieniądze. Wkrótce po jej śmierci przybyła karawana kupców, którzy zaoferowali dużą sumę za ogród i wszystko, co do niego należy. Wykopali drzewa i zabrali owoce, ponieważ wierzyli, że mogą odbudować ogród w swoim ojczystym kraju. Jednak niedługo po wyjeździe karawany wybuchła olbrzymia piaskowa burza. Po burzy słuch zaginął o karawanie i wszystkim, co pozostało z ogrodu.

}}

Zagubiony zakon Rycerzy Koszmaru (książka)

2009-09-03T09:59:08Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Zagubiony zakon Rycerzy Koszmaru
| obrazek = Brown Book
| szukaj = [[Biblioteka klasztorna na Isle of Kings]]
| opis = O zakonie [[Nightmare Knights|Rycerzy Koszmaru]].
| tekstoryg = The lost order of the nightmare knights
 The order of the nightmare knights was suposedly founded by some mystics and elffriends in ancient times. They were a constant source of trouble due to their prophecys of doom and frightening the good citizens of thais with their storys.
 So one of the thaian kings in his generosity gave them a pice of land near the area that later should become known as plains of havoc. The noble king saw it as both, a challenge to the order to proove their seriousness and as a trainingground to achive even more insight in the workings of fate. Though many did not understand the wise king in those days and plead the order not to leave, the order of the nightmares left the capital and only a few left the order frightened and exeposed as cowards.
 After a while more and more warriors flocked to the order and embraced their strange teachings. Most came for the challenge provided by the nearby plains and its monsters, and the order of doom-prophets became more and more a mockery. The king knew they would eventually fail and did not forbid the foolish to join them. In the end the order was extingiushed in some needless battle against undead they provoked (probably pursuing some of their dubious prophecies). Still the wise king had long enough put the misguided there as a shield for the newly founded stelement of venore. In the end only the foresight of the clever king came true. The order did fade away as he expected, unable to live up to their loofty goals but at least their misguided energy was not wasted but used to
further the prosperity of the thaian realm.
| teksttran = Zagubiony Zakon Rycerzy Koszmaru
 Zakon Rycerzy Koszmaru został najprawdopodobniej założony przez mistyków i przyjaznych Elfów w czasach starożytnych. Byli oni stałym problemem ze względu na swoje mroczne proroctwa i straszenie dobrych mieszkańców Thais swoimi opowieściami.
 Dlatego jeden z Thaiańskich królów dał im w swej hojności kawałek ziemi, niedaleko terenów, które później stały się znane jako Równiny Chaosu. Szlachetny król uznał, że tereny te mogą być zarówno wyzwaniem dla zakonu, aby mógł udowodnić swoją powagę, jak i terenem do ćwiczeń i trenowania swoich umiejętności patrzenia w przyszły los. Jednak wielu nie zrozumiało mądrego króla i prosiło, by zakon nie opuszczał miasta, jednak zakon wyruszył ze stolicy i tylko kilku przerażonych rycerzy zostało z zakonu usuniętych i uznanych za tchórzy.
 Po jakimś czasie coraz więcej wojowników przybywało do zakonu, by uczyć się ich dziwnych technik. Większość przybywała zwabiona wyzwaniami zapewnianymi przez pobliskie równiny i zamieszkujące je potwory, a zakon proroków zguby coraz bardziej zatracał swoje pierwotne powołanie. Król wiedział, że zakon prawdopodobnie upadnie i nie zakaże głupim się do nich przyłączać. Ostatecznie zakon został rozbity w jakiejś niepotrzebnej bitwie z nieumarłymi (prawdopodobnie w wyniku jakiegoś wątpliwego proroctwa). Mądry król wciąż jednak wykorzystał ich jako tarczy chroniącej nowo założoną osadę Venore. W końcu jedynie przewidywania mądrego króla się spełniły. Zakon się rozpadł, tak jak się król tego spodziewał, niezdolny osiągać swoich celów, ale przynajmniej ich energia została wykorzystana do ochrony interesów królestwa Thais.
}}

Zakazana Miłość (książka)

2009-09-03T09:36:32Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Zakazana Miłość
| obrazek = Black Book
| szukaj = [[Biblioteki w Ankrahmun]]
| opis =
| tekstoryg = While travelling to the lands of Thais the princess Tahmehe, who accompanied her father Uthemath on a diplomatic mission, fell in love with a young nobleman of the empire. Although it was a forbidden love it bore fruit, and seven months after Thamehe's return to the lands of her forefathers a child was born. Pharaoh Uthemath ordered that she and her newborn baby were to die in the arena. Four behemoths were let loose on her. But just before the raging monsters could put their claws on her a flying carpet swept down from the sky and rescued both the mother and her child. The Thaian nobleman - for who else would it be but him - somehow managed to evade the hails of arrows that greeted him, and so the couple managed to make their escape northwards. The pharaoh demanded that both the nobleman and his own unfaithful daughter be handed over to him, but the Thaian king claimed he had no knowledge of their whereabouts. So the trace of the traitorous daughter was lost.

| teksttran = Podczas podróży dyplomatycznej ze swym ojcem Uthemathem na ziemie Thais, księżniczka Tahmehe zakochała się w młodym szlachcicu z królestwa. Pomimo że była to zakazana miłość, przyniosła owoc i siedem miesięcy po powrocie Thamehe do ziem jej przodków, narodziło się dziecko. Faraon Uthemath skazał ją i jej nowonarodzone dziecko na śmierć na arenie. Cztery Behemoty zostały uwolnione na nią. Ale wściekłe potwory nie zdążyły położyć na niej swych pazurów, ponieważ z nieba spłynął latający dywan i ocalił zarówno matkę jak i jej dziecko. Thaiański arystokrata - gdyż był to właśnie on - jakoś dał sobie radę z uchyleniem się od chmur strzał, które wyfrunęły na jego przywitanie, zatem parze udało się uciec na północ. Faraon zażądał by, zarówno arystokrata jak i jego własna niewierna córka zostali mu przekazani, ale król Thais stwierdził, że nic nie wie o ich miejscu pobytu. Więc ślad wiarołomnej córki zgubił się.

}}

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

2009-07-21T12:08:15Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II
| obrazek = Small Grey Book
| szukaj = [[Biblioteka Carlin]]
| opis = Książka o wybitnym tibijskim pisarzu.
| tekstoryg = Whatever became of Leetha Arnadette? Volume 2 

 The editorial team charged with the task of editing Arnadette's writings was hopelessly overwhelmed. Not only did the man write unceasingly himself, he was also capable of dictating three books to scribes at the same time. He rested only to sleep and eat, and that infrequently. His Editor in Chief had the idea of turning to the sorcerer Eclesius to create a Scribe Golem to keep up with the stream of literature. Eclesius found the idea wonderful (and the monetary reward was probably not too unwelcome either) After many false starts and several fatal accidents (not for Eclesius or the Editor, obviously) the Scribe Golem was completed. Not only was this Golem capable of editing and writing down Arnadette's work at the same pace as the author, it was also capable of banding the books, leaving the editorial team with little more to do than distribute the end product to various libraries. (Eclesius also installed some improvements - for instance, pages in Tibian books no longer needed to be turned, the reader simply had to scroll down the text to read what was written, as Eclesius believed page turning to be a waste of energy and an interruption to the flow of a good book.) While this meant that Arnadette's works could finally be recorded without a backlog building up, Arnadette himself began to suffer. Whenever he wished to break to sleep, eat, or anything else, the Golem would go on the rampage screaming "More Books! More Books!" and start destroying the interior furnishings. Eventually, the editorial team left one by one, unable to help Arnadette, and in fear of their lives should he ever cease to produce literature leading to the Golem going fully out of control. Eclesius was also strangely uncontactable. The Editor in Chief stuck with his old master as long as he could, but even he, in his old age was forced to abandon him. 

 The libraries are still being filled by his books - so which version is true? A man held in thrall by a Golem, forced to write day and night without break for sleep nor rest or are unscrupulous want-to-be writers attempting to make a quick buck off the back of a literary legend? This book is a plea for help! For your childhood memories of good books, the brave adventurers who read this book, please find out whatever became of Leetha Arnadette! 

| teksttran = Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II 

 Zespół edytorski, który miał za zadanie redagowanie tekstów Arnadetty, był beznadziejnie przepracowany. Ten człowiek nie tylko nieprzerwanie pisał, ale równocześnie dyktował trzy inne książki swoim skrybom. Odpoczywał tylko podczas jedzenia lub spania, ale i tak niezbyt często. Jedo Główny Wydawca postanowił zwrócić się do czarodzieja Eclesiusa z prośbą o stworzenie Skryby Golema, żeby podołać stałemu napływowi literatry. Eclesius uznał ten pomysł za wspaniały (i zapłata pieniężna także nie była mu niemiła). Po kilku nieudanych próbach i fatalnych wypadkach (oczywiście nie dla Eclesiusa czy Wydawcy) Golem Skryba został ukończony. Golem nie tylko był w stanie redagować i zapisywać dzieła Arnadetty w tym samym tempie co autor, ale również składać książki, dzięki czemu zespół edytorski miał niewiele więcej do roboty niż wysyłanie książek do różnych bibliotek (Eclesius zainstalował również kilka ulepszeń - Na przykład, tibijskie książki nie wymagały już odwracania stron, czytelnik musiał jedynie rozwijać tekst w dół, by przeczytać to, co tam napisano. Eclesius bowiem uznał, że przewracanie stron jest marnowaniem energii i przeszkadza w całkowitym zatopieniu się w tekście dobrej książki). Podczas gdy oznaczało to, że działa Arnadetty mogą być wreszcie zapisywane bez opóźnień, sam autor zaczął mieć z tego powodu problemy. Kiedy tylko chciał zrobić sobie przerwę na jedzienie, spanie lub cokolwiek innego, Golem zaczynał siać zniszczenie wrzeszcząc "więcej książek! Więcej książek!" i zaczynał rozwalać meble. W końcu zespół edytorski zaczął opuszczać Arnadettę, jeden po drugim, ponieważ nie byli w stanie mu pomóc, bali się również o swoje życie, kiedy Golem wpadał w furię. Eclesius był również dziwnie nieosiągalny. Główny Wydawca trwał przy swoim mistrzu tak długo, jak tylko umiał, ale w końcu nawet on, przez swój sędziwy wiek, był zmuszony go opuścić. 

 Biblioteki wciąż są wypełniane jego książkami - więc która wersja jest prawdziwa? Mężczyzna zmuszany przez Golema do pisania dniami i nocami, bez przerwy na sen i odpoczynek, albo pozbawiony skrupułów amator pisania, który chce zarobić szybkie pieniądze podszywając się pod legendę literatury? Ta książka jest wołaniem o pomoc! Dla waszych wspomnień z dzieciństwa o dobrych książkach, odważni poszukiwacze przygód, którzy przeczytacie tę książkę, proszę, spróbujcie odkryć co stało się z Leetha Arnadette!
|}}

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

2009-07-21T11:35:59Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I
| obrazek = Small Grey Book
| szukaj = [[Biblioteka Carlin]]
| opis = Książka o wybitnym tibijskim pisarzu.
| tekstoryg = Whatever became of Leetha Arnadette? Volume 1 

 There is not a Tibian who does not know of Leetha Arnadette, Tibia's most prolific author. He has written books in almost every genre, from horror to history, fact to fiction, children's bedtime stories to university textbooks. Which pupil has not groaned inwardly when told to learn by heart passages from Arnadette's "Tibia - A History" (Or even outwardly groand - an action that cost this humble author three days off school with concussion - how was I to know my teacher was a high ranking paladin and the champion of the Rat Hurling Guild and a deadly shot with a board rubber?) Which babe has not been lulled into sweet dreams by Arnadette's "Nighttime tales for tiny Tibian tots"? Who has not wished to be Gerrick, the hero of "Jungle Adventure", and which adolescent has not been terrified by the story of the "Northwood Wolves"? No tourist in his right mind would consider travelling without Arnadette's "Rough Guide to Tibia" and even some households would be poorer for the lack of "Tibian Cooking Today, 1001 ways to serve Fish." 

 Many have wondered exactly where he got his inspiration from. His writings cover such a wide range of topics to such depth of expertise, that in his former years he must have been a great explorer and a well read student. However, there are no records of him ever having studied at any academy in Tibia and even grandparent's grandparents talk of him as an old man - which has led to the rumour that elven blood runs in his veins. Those who used to see him on his monthly trips out to the shops in his home town reported that he would often stop dead in his tracks, emit sparks from his beard, then grab a notebook from his robes and scribble frantically. Indeed there is one story that stated that he took three days to make it down the street, and citizens of Carlin took pity on his scribbling form and made sure he had food and drink. It is these rare sightings of Arnadette that led many to believe that he was either blessed (or cursed) with Godly inspiration, that he had been selected by the Gods as their scribe. In a world with so many Gods, this is an unfortunate fate for one man to bear, and also leads to the interesting question of exactly which God was responsible for the book titled "Why Rabbits Should be Blown up on Sight". 

 Arnadette has not been seen for many years, although he continues to produce books with incredible speed. Rumours had begun to circulate that he was actually dead and other writer's were selling books under his name simply to earn money. However, an old man, apparently his editor, has spoken out, claiming to know the truth about his sad fate. Whether the following fantastic tale is a true confession or the ramblings of a senile man remains to be seen, but it is the author's belief that this story should be brought to the attention of the public, so people braver than I may try to save Arnadette from a fate worse than ... well ... a bad fate.

| teksttran = Co Stało Sie Z Leetha Arnadette? Tom I 

 Nie ma chyba Tibijczyka, który nie słyszałby o Leetha Arnadette, najbardziej zapracowanym pisarzu Tibii. Napisał już książki w prawie każdym rodzaju literatury, od horroru po historię, od faktu do fikcji, od historyjek na dobranoc dla dzieci po księgi uniwersyteckie. Któryż z uczniów nie jęczał w duchu, kiedy kazano mu się uczyć na pamięć fragmentów "Historii Tibii" Arnadetty (albo nawet jęczał na głos - to przypadek, który kosztował skromnego autora tego tekstu trzy dni wolnego od szkoły - skąd miałem wiedzieć, że mój nauczyciel był wysoko postawionym Paladynem i mistrzem Gildii Miotaczy Szczurów i potrafi wykorzystać gąbkę do tablicy jako zabójczy pocisk?). Który bobas nie był kołysany do snu jego "Opowieściami do poduszki dla maleńkich brzdąców"? Któż nie marzył o tym, by być Gerrickiem, bohaterem "Przygody w Dżungli"? I który z dorosłych nie trząsł się ze strachu po przeczytaniu historii o "Wilkach Północy"? Żaden turysta przy zdrowych zmysłach nie ośmieli się podróżować bez "Przewodnika Po Tibii" Arnadetty. A nawet gospodarstwa domowe byłyby uboższe bez książki: "Tibijska Kuchnia Dzisiaj, 1001 sposobów przygotowania ryby". 

 Wielu zastanawiało się nad tym, skąd czerpie on inspirację. Jego książki zajmują się tak szerokim spektrum tematów i mają taką głębię ekspertyzy, że w swoich wcześniejszych latach musiał on być wspaniałym odkrywcą i oczytanym studentem. Jednak nie ma dowodów na to, że studiował na jakiejkolwiek tibijskiej uczelni, a nawet dziadkowie dziadków mówią o nim jak o starym człowieku - co doprowadziło do pogłoski, że w jego żyłach płynie domieszka elfickiej krwi. Ci, którzy mieli okazję zobaczyć go podczas jego comiesięcznej wyprawy na zakupy w jego miasteczku, donoszą że często staje jak wryty na drodze, emituje kilka iskier z brody, szybko wyciąga zza pazuchy kajet i zaczyna szaleńczo coś gryzmolić. Istnieje nawet jedna historia o tym, że pisał tak przez trzy dni na środku ulicy, a mieszkańcy Carlin zmiłowali się nad nim i zapewnili mu przez ten czas jedzenie i picie. Takie przypadki doprowadziły do tego, że wielu uwierzyło, iż Arnadette jest błogosławiony (bądź przeklęty) boską inspiracją, że został wybrany przez bogów na swego skrybę. W świecie z tak dużą ilością Bogów, jest to nieszczęśliwy los, zbyt trudny dla jednego tylko człowieka. To także prowadzi do ciekawych pytań, jak na przykład: który Bóg jest odpowiedzialny za powstanie książki zatytułowanej "Dlaczego Powinno Się Wysadzać Króliki" 

 Arnadette nie był widziany od wielu lat, jednak wciąż kontynuuje produkcję książek z niesamowitą szybkością. Zaczęły się szerzyć plotki, że Arnadette już nie żyje, a inny pisarz pisze pod jego nazwiskiem, żeby na tym zarabiać. Jednak pewien stary człowiek, najpewniej jego wydawca, ogłosił, że zna prawdę o smutnym losie pisarza. Nieważne czy ta opowieść była prawdziwym wyznaniem czy brednią zniedołężniałego starca, ale jej celem było przykucie uwagi, tak aby ludzie odważniejsi ode mnie spróbowali ocalić Arnadette przed losem gorszym niż... no... zły los.
|}}

Bajka o Prosiaczku (książka)

2009-07-21T09:18:09Z

Id:

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Bajka o Prosiaczku
| obrazek = Black Book
| szukaj = [[Biblioteka Carlin]]
| opis = Bajka o małym prosiaczku i jego przyjaciołach.
| tekstoryg = The Astonishing Fairy Tale of the Little Piglet and the Isle of Evil 
 Once upon a time there was a little piglet named Ethan. But it was not an ordinary piglet but a piglet that wanted to become a detective. I, the cat Sandy, was his best friend ever and so we decided that his dream should become true. With our friends, Harry the owl and Monty the dog, we founded a detective agency. One day, while playing at the beach, we found some ominous footsteps in the sand. Ethan immediately knew that these were the footsteps of a criminal and we all decided to pursue the trail and catch the villain. After a while we reached a spot where the footsteps vanished in the sea. At first, me and my friends were clueless what to do, but then Harry's keen eyes spotted a harbour not that far away. By chance our old friend Wesley the weasel was working in the harbour and could provide us not only with a boat but also with some good advice. So we finally set sails and used Monty's amazing ability to follow a trail by scent to find our way across the sea. Eventually we reached an island that was thoroughly evil. It took all our courage and bravery to make our way through the dangerous territory to the dominating structure of the evil tower that loomed over the whole isle. We were well aware that the master of that tower had to be the epitome of evil and we had to enter his tower, regardless of the dangers involved. Only few had ever reached the isle and none of them had ever returned to tell the tale. But we were there and knew that it was our destiny to face the master of the isle. Retreat was not an option. We braved all the dangers that the isle seemed to throw against us and finally stood in front of the tower. Who would carry on our work if we failed? We knew if we did not stop the master of this isle then it might take decades until somebody else would find this isle, and then it might be too late to stop the fiendish plot that threatened the whole world. So we made it to the top of the tower and confronted its evil master! To our surprise it was no one else than our old rival Melvin the mouse! He switched on the lights which blinded Harry, threw a stick that Monty was forced to pursue, and then, to my shame, confronted me with a ball of yarn so huge I could not resist but had to play with it. But just as Melvin the mouse laughed evilly, Ethan, with an incredibly effort of will, ignored the mud the cunning mouse had just prepared to distract him and captured the culprit. With Melvin being caught, we others regained our composure and senses and returned to out little ship. We handed Melvin over to his mother and he was not allowed to eat any sweets for two weeks. This is the end of my little story about the isle of evil.
| teksttran = Zadziwiająca Opowieść o Małym Prosiaczku i Wyspie Zła 
 Dawno temu żył sobie mały prosiaczek, który nazywał się Ethan. Nie był on zwyczajną świnką, ponieważ bardzo chciał zostać detektywem. Ja, kot Sandy, byłem jego najlepszym przyjacielem. Razem postanowiliśmy, że jego marzenie powinno się spełnić. Wraz z naszymi przyjaciółmi, sową Harry i psem Monty, założyliśmy agencję detektywistyczną. Pewnego dnia, podczas zabawy na plaży, odkryliśmy podejrzane ślady stóp na piasku. Ethan od razu wiedział, że były to ślady przestępcy, a my wszyscy zdecydowaliśmy się podążyć jego tropem, aby go schwytać. Wkrótce dotarliśmy do miejsca, w którym ślady znikały w morzu. Początkowo ja i moi przyjaciele nie mieliśmy pojęcia co robić, jednak po chwili bystre oczy Harry'ego spostrzegły przystań, wcale nie tak daleko. Mieliśmy szczęście, bo nasz stary kumpel, łasica Wesley, pracował na wybrzeżu i mógł nam posłużyć nie tylko łodzią, ale i dobrą radą. Wkrótce wyruszyliśmy w drogę, a dzięki wspaniałej zdolności Monty'ego do podążania tropem za pomocą węchu, pozwoliły nam obrać właściwy kurs. W końcu dotarliśmy na wyspę, która była całkowicie zła. Przemierzanie niebezpiecznego terenu w kierunku dominującej nad wyspą złej wieży, kosztowało nas wiele odwagi. Byliśmy świadomi, że pan tej wieży jest uosobieniem zła i musieliśmy tam wejść, pomimo związanego z tym niebezpieczeństwa. Jedynie kilku śmiałków dotarło do tej wieży przed nami, ale żaden z nich nie przeżył, by o tym opowiedzieć. Teraz my tam byliśmy i wiedzieliśmy, że naszym przeznaczeniem jest zmierzyć się z panem tej wyspy. Nawet nie braliśmy pod uwagę możliwości wycofania się. Stawiliśmy czoła wszystkim niebezpieczeństwom, które nasyłała na nas wyspa i ostatecznie stanęliśmy przed samą wieżą. Któż kontynuowałby nasze dzieło, gdybyśmy przegrali? Wiedzieliśmy, że jeśli nie powstrzymamy pana tej wyspy, mogą upłynąć dziesiątki lat, zanim ktoś ponownie odkryję tę wyspę, ale wtedy może być już za późno, żeby zniszczyć diabelski spisek zagrażający światu. Dlatego wdrapaliśmy się na sam szczyt wieży i wyzwaliśmy jej złego pana! Ku naszemu wielkiemu zdziwieniu, nie było tam nikogo oprócz naszego starego rywala, myszy o imieniu Melvin! Melvin zapalił światła, które oślepiły Harry'ego, rzucił patyk, po który Monty musiał pobiec i, czego się dziś wstydzę, wielki kłębek wełny, którym po prostu musiałem zacząć się bawić. Ale podczas, gdy Melvin śmiał się złowieszczo, Ethan z ogromną siłą woli zignorował błoto, które przebiegła mysz przygotowała, żeby odwrócić jego uwagę i schwytał winowajcę. Kiedy Melvin został złapany, my odzyskaliśmy opanowanie i zmysły i wróciliśmy na nasz mały statek. Zaprowadziliśmy Melvina do jego mamy, a on dostał szlaban na słodycze przez dwa tygodnie. To już koniec mojej opowiastki o wyspie zła.
}}

Biblioteki w Carlin

2009-07-14T09:11:35Z

Id:

__TOC__

Biblioteka znajduje się w [[Carlin]], w podziemiach świątyni na zachód od banku i depo.

[[Grafika:Biblioteka_Carlin.jpg|center]]

{{Infobox Book/Lista/Wstep|Pierwsza Szafka}}
{{:Bajka o Prosiaczku (książka)|Lista}}
{{:Sztuka Wojny (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Druga Szafka}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)|Lista}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Trzecia Szafka}}
{{:Wilki Morskie (książka)|Lista}}
{{:Złoty Waleń (książka)|Lista}}
{{:Skołatane Wyspy (książka)|Lista}}
[[Kategoria:Biblioteki]]

Biblioteki w Carlin

2009-07-14T09:07:54Z

Id:

__TOC__

Biblioteka znajduje się w [[Carlina]], w podziemiach świątyni na zachód od banku i depo.

[[Grafika:Biblioteka_Carlin.jpg|center]]

{{Infobox Book/Lista/Wstep|Pierwsza Szafka}}
{{:Bajka o Prosiaczku (książka)|Lista}}
{{:Sztuka Wojny (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Druga Szafka}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)|Lista}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Trzecia Szafka}}
{{:Wilki Morskie (książka)|Lista}}
{{:Złoty Waleń (książka)|Lista}}
{{:Skołatane Wyspy (książka)|Lista}}
[[Kategoria:Biblioteki]]

Biblioteki w Carlin

2009-07-14T00:22:22Z

Id:

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

2009-07-14T00:21:32Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka)

2009-07-14T00:21:32Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

#REDIRECT [[Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)]]

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

2009-07-14T00:19:57Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka)

2009-07-14T00:19:57Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

#REDIRECT [[Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)]]

Biblioteki w Carlin

2009-07-14T00:05:34Z

Id: Utworzył nową stronę „__TOC__ Biblioteka znajduje się w Carlina, w podziemiach świątyni na zachód od banku i depo. center {{Infobox Book/Lista/W...”

__TOC__

Biblioteka znajduje się w [[Carlina]], w podziemiach świątyni na zachód od banku i depo.

[[Grafika:Biblioteka_Carlin.jpg|center]]

{{Infobox Book/Lista/Wstep|Pierwsza Szafka}}
{{:Bajka o Prosiaczku (książka)|Lista}}
{{:Sztuka Wojny (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Druga Szafka}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka)|Lista}}
{{:Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka)|Lista}}
{{Infobox Book/Lista/Wstep|Trzecia Szafka}}
{{:Wilki Morskie (książka)|Lista}}
{{:Złoty Waleń (książka)|Lista}}
{{:Rozbite Wyspy (książka)|Lista}}

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

2009-07-13T23:58:58Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka)

Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka)

2009-07-13T23:58:58Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka)

#REDIRECT [[Co Stało Się Z Leetha Arnadette?, Tom I (książka)]]

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

2009-07-13T23:56:07Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette 2 (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka)

Co Stało Się Z Leetha Arnadette 2 (książka)

2009-07-13T23:56:07Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette 2 (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka)

#REDIRECT [[Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom II (książka)]]

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

2009-07-13T23:55:05Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka)

Co Stało Się Z Leetha Arnadette (książka)

2009-07-13T23:55:05Z

Id: Co Stało Się Z Leetha Arnadette (książka) przeniesiono do Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka)

#REDIRECT [[Co Stało Się Z Leetha Arnadette, Tom I (książka)]]

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II (książka)

2009-07-13T23:54:27Z

Id: Utworzył nową stronę „{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}| | tytul = Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom II | obrazek = Small Grey Book | szuk...”

Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I (książka)

2009-07-13T23:51:44Z

Id: Utworzył nową stronę „{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}| | tytul = Co Stało Się Z Leetha Arnadette? Tom I | obrazek = Small Grey Book | szukaj...”

Sztuka Wojny (książka)

2009-07-13T23:41:29Z

Id: Sztuka Wojny przeniesiono do Sztuka Wojny (książka)

{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| tytul = Sztuka Wojny
| obrazek = Brown Square Book
| szukaj = [[Biblioteka Carlin]]
| opis = Książka o sztuce wojennej.
| tekstoryg = The art of war by Brianna Bonecrusher 

 To win a war, or even a fight, one has to discard certain ideals of nobility and honour. While honour is a noble concept it is less noble to let your soldiers die because you follow some lofty goal. As a leader it is your foremost duty to ensure that as many of your soldiers as possible return home, unharmed, in tact and preferably victorious. This can't be done by open battles that follow some sort of code. Battles have certain dynamics that makes any code obsolete after the initial clash anyway. Therefore, the surest tactic for success is to weaken the enemy as much as possible before you even think about engaging them in battle at all. A hit and run tactic is a wonderful strategy for achieving this aim. This requires the army to operate in small groups, making the maximum use of the terrain, traps and distance weapons. Let the environment cause as much harm as possible. Force your enemy to seek its way through treacherous countryside, lure them into the lairs of animals and monsters and don't give them the chance to restock supplies. Don't grant them the comfort of an undisturbed rest. Harass and attack them constantly from afar so they never feel safe. Bleed them out and wear them down and don't let them retreat to safety because then they might return, and be better prepared as they are wise to the guerilla tactics you use. The main goal is always to keep your own casualties low. If the enemy has no or little distance attacks you might be able to pick many of his soldiers off without any meaningful retaliation. Let your distance fighters aim for key figures first whenever possible. If you face enemies with numerous distance fighters attack them under cover of night using your own shooters spread out wide and roughly aiming for the enemy's camp. When forced to fight in close quarters, use an ambush strategy whenever possible. If possible, be prepared for a hasty retreat when things turn out nasty. She who fights and runs away will live to fight another day.
| teksttran =
|}}

Sztuka Wojny

2009-07-13T23:41:29Z

Id: Sztuka Wojny przeniesiono do Sztuka Wojny (książka)

#REDIRECT [[Sztuka Wojny (książka)]]

Sztuka Wojny (książka)

2009-07-13T23:39:49Z

Id: Utworzył nową stronę „{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}| | tytul = Sztuka Wojny | obrazek = Brown Square Book | szukaj = [[Biblioteka Carlin]...”

Bajka o Prosiaczku (książka)

2009-07-13T23:36:39Z

Id: Utworzył nową stronę „{{Infobox_Book{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}| | tytul = Bajka o Prosiaczku | obrazek = Black Book | szukaj = Biblioteka Carlin...”

Cerdras

2009-07-13T21:56:23Z

Id: Utworzył nową stronę „{{Infobox_NPC{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}| | name = Cerdras | img = Cerdras.jpg | gdzie = Carlin | zawod = Druid | kat = Magowie...”

{{Infobox_NPC{{if|test={{{1|}}}|then=/{{{1}}}}}|GetValue={{{GetValue|}}}|
| name = Cerdras
| img = Cerdras.jpg
| gdzie = [[Carlin]]
| zawod = Druid
| kat = Magowie i Wojownicy
| opis = Druid znajdujący się na dachu gildii druidów w [[Carlin]]. Szczególnie utalentowany w dziedzinie żywiołów.
| tabs = tak
|}}

Plik:Cerdras.jpg

2009-07-13T21:51:03Z

Id: